Waar ik vanaf het begin doodongerust over was, is gebeurd: het Turkse schip in de flotilla, de kleine internationale vredesvloot van Free Gaza die op weg is naar Gaza met hulpgoederen, is bestormd door Israëlische commando's die direct begonnen te schieten. De activisten waren ongewapend. Het aantal doden en gewonden is nog onbekend en mag door Israel niet vrijgegeven worden. Israëliërs in Turkije worden opgeroepen direct het land te verlaten. In Istanbul waren vannacht grote demonstraties. Het zijn nu geen berichtjes op Claars Notes meer, maar het is vanaf nu explosief wereldnieuws.
Israël heeft zijn verstand verloren. Help mee zorgen dat dit het definitieve keerpunt is. Help mee de bezetting, die ook voor ons levensgevaarlijk is, te beëindigen. Protesteer bij onze eigen Israëlgezinde en Israëlgetrouwe regering.
De vloot van vijf schepen vol hulpgoederen en bouwmaterialen die voor Gaza bestemd zijn wordt op dit moment geconfronteerd met het Israelische leger. Aan boord zijn 500 internationale vredesactivisten, onder wie parlementariërs, journalisten. Voor Nederland vaart mee Anne, een studente antropologie. Blijf stand by voor eventuele oproepen aan ons Kabinet en Israëlische hoogwaardigheidsbekleders.
Gedachten heeft ieder. By weinigen worden ze tot denkbeelden. Nog minder zyn er, die vorm en kleur weten weertegeven van die beelden. En wie dit doet, hoort geduurig: "juist wat ik dacht". Ja, op omtrek na, op kleur na, op schaduw na. Dat is: op zeer veel na.
En vooral op den moed na, om daarmee op eigen verantwoordelykheid voor den dag te komen!
Ik zeide in 5 dat de optelling van veel middelmatigheden altyd gelyk blyft aan één middelmatigheid. Waarschynlyk had ik moeten zeggen: het gemiddelde eener verzameling van middelmatigheden staat beneden de middelmatigheid.
'Gratis, maar niet goedkoop' adverteert De Pers voor zichzelf. Ik had het krantje al een tijd niet meer gezien. Bij ons station ligt'ie niet meer. Zeker te duur.
Maurice de Hond stelde me gisteren, na een aantal politieke vragen, uit het niets een nogal impertinente vraag. Wat krijgen we nou, Maurice? Begin je een dating-bureau of zo?
Het besluiten tot iets groots kan geschieden met kalme vastberadenheid of in geestdrift. Het eerste staat natuurlijk hoger. Dit hoogere nu vindt men zelden, maar nu-en-dan toch, by 'n individu. By vergaderingen nooit.
Het beslissen by meerderheid van stemmen is 't recht van de sterkste, in der minne. Het beduidt: áls we vochten, zouden wy winnen... laat ons 't vechten overslaan.
Grote paniek. Een jonge ekster in de voortuin, op de oprit, weer in de voortuin. De ouders voerden als overspannen JSF-jes duikvluchten uit op alles wat het waagde in de buurt van hun kind te komen. Poeskees kreeg zo'n aanval te verduren en kroop binnen onder de bank. Maar ik kon er ook niet langs. Pas toen het jong de straat overstak kon ik zonder aangevallen te worden wegfietsen. Ik was bijna te laat op school. Zie dat maar eens uit te leggen. "Eh... ik werd aangevallen door eksters..."
Als je met de trein van Rotterdam naar Delft rijdt, staat vlak voor station Delft Zuid in het laatste bosperceel van het wandelgebied, dus vlak voordat het industrieterrein begint, een magnifieke hut. Ik heb weet ik hoe vaak geprobeerd dat ding te fotograferen. Vooral in de winter kon je hem prima zien. Maar telkens reed de trein te hard en dat is moeilijk mikken. Op de foto hierboven was ik bijvoorbeeld net te vroeg met drukken.
Dat wilde ik wel eens weten: hoe het is om mee te twitteren tijdens een evenement op tv waar honderden twitteraars hevig twitterend naar kijken. Dus dit keer niet met het bord, maar met het laptopje op schoot tv gekeken. Sodeju. Er waren momenten bij dat er 100 nieuwe tweets in een halve minuut waren. Voor wie geen idee heeft hoe dat eruit ziet, hier een samenvatting van 30.000 tweets. En voor wie niet weet hoe het werkt: als je allemaal #rtldebat achter je tweet typt, komen al die 30.000 tweets op één pagina terecht.
Zit ik op een mooie pinkstermorgen het magazine van de NRC te lezen, kom ik tot de ontdekking dat ik niet de enige ben met een schreeuwenboek. S.Montag heeft er ook een.
Wie gaat er mee een ommetje maken, roepen papa en mama opgewekt. Maar de kinderen willen eerst weten of er wel voldoende zitaanleidingen zijn onderweg. En een belevingssteiger. Want anders gaan ze niet mee.
Ik vroeg me al eerder af of de meeuw als symbool voor een politieke partij de beste keus is. Ik bedoel, wie herinnert zich nou nog Jonathan Livingston Seagull, de enige meeuw met een brandschone reputatie? Maar na het zien van de foto in de Volkskrant van vandaag weet ik het zeker: niet zo handig van de PVV.
Wilde vannacht nog even wat actualiteiten tot me nemen, zette de tv aan, zag een meisje heel onecht kreunen en toen kwam er een stem die zei: "Als het gras drie kontjes hoog is, is het tijd voor buitenseks."
Op de site Nederland Kiest staan alle negentien partijen die deelnemen aan de TK-verkiezingen. Alle negentien? Nee, nummertje 11 mocht niet meedoen, die was te laat. De Partij Voor De Mens en alle overige aardbewoners.
Bij elke nieuwe nationale verkiezingsronde komt het CPB met doorberekeningen en prognoses van de afzonderlijke verkiezingsprogramma's. Hier die van 2010. En bij elke nieuwe verkiezingsronde zoek ik me suf naar evaluaties van de eerdere CPB-voorspellingen. Behaalden de partijen de resultaten die het CPB van tevoren had uitgerekend? Je weet het niet, want die cijfers levert het CPB niet.
De eersteklassers staan op het punt hun composities uit te voeren. Het enige wat ze nog moeten doen, is instrumenten uitkiezen en oefenen. Ik heb een kast vol Orff-instrumentarium en een (veel interessantere) bananendoos tot de rand toe vol met buitenissige muziekinstrumenten. Ontelbare fluiten, fluitjes, toeters en hoorns, bellen, klokjes, rainsticks en schudbonen, snorrebotten, ratels, tokkeldingen, speeldoosjes, zoembuizen, en als er dan nog niet in zit wat ze zoeken gebruiken ze maar gewoon het meubilair, hun stem of hun gsm. Het zijn lessen met een eierwekker: elke groep krijgt een afgemeten tijd om de instrumentenverzameling te verkennen en eruit te halen wat van hun gading is.
Maar het leukst (voor mij) is de mondharp. Weet iemand misschien wat dit is? Nee, dat weet nooit iemand. Oké, we maken een deal. Dit ding heet mondharp (of muyltromp, of jews harp, of jaws harp, of duizend andere namen), het is een van de oudste instrumenten ter wereld en elk kind dat het morgen voor elkaar krijgt er geluid uit te krijgen, krijgt van mij een rol drop. Een hele rol mevrouw? Ja, een hele rol. Helemaal voor jou alleen.
Nou heeft Youp iets onsmakelijks geschreven over Yolande die iets onsmakelijks schreef over Ruben en Hugo schreef iets onsmakelijks over kakkerlakken en op internet en in de kranten schrijven ze weer iets onsmakelijks over Youp en Yolande en Hugo en Geert, en daar wordt dan weer op gereageerd, steeds meer mensen worden bedreigd en het wordt allemaal alleen maar steeds onsmakeljker. Maar dat moet allemaal kunnen.
Vandaag is het dertig jaar geleden dat in Amerika de vulkaan Mount Saint Helens uitbarstte. Ik schreef er al eerder over.
In 1987 was ik daar. Er begon net heel voorzichtig weer het een en ander te groeien en in bloei te komen. Een mooie gedachte vond ik dat. Dat er ook na zo'n massief natuurgeweld toch weer nieuwe natuur ontstaat. In het meinummer 2010 van de National Geographic wordt prachtig in beeld gebracht hoe dat herstel de laatste dertig jaar in zijn werk is gegaan. En nog veel meer moois.
De lichtmatroos van gisteren was niet voor iedereen bereikbaar. Nu wel: hier. Met dank aan Monique voor het melden van het euvel en Lotte voor het cadeau doen van het filmpje!
Tel even mee: elf stellingen die je cijfers moet geven van 1 t/m 10. Als dat maar goed gaat. En wat betekent: "Hoe het verkiezingsprogramma er uit ziet"? Of het een beetje leuk kaftje heeft?
Op Joop.nl rommelt het behoorlijk door naar aanleiding van het opgehangen schaap in Roosendaal. Wat mijn referenties zijn om dit racistisch te noemen, wordt mij gevraagd. Daarom hieronder het artikel dat Anne-Ruth Wertheim in de NRC plaatste, op 19 juni 2004. Dat zijn mijn referenties.
Las vandaag ergens op internet: "Visa versie is dat net zo goed het geval natuurlijk".
Toen ik even ging kijken op Google, bleken heel veel mensen last te hebben van 'visa versie'. Zelfs in het Engels. En terwijl ik dacht 'wat een grappige fout, nooit van gehoord', kwam de buurvrouw vragen of we interesse hadden in verse scharretjes. Want de buurman had er vandaag op zee honderdtachtig gevangen en die kregen ze nooit op hiernaast.
Ik wilde wel. PoesKees, die er meteen eentje verorberde, ook wel. Maar een huisgenoot niet. Die heeft een visaversie.
"Regio rouwt" staat met chocoladeletters op BN/DeStem van vanochtend. O, dat wist ik niet. Heb ik die instructie gemist? Van wie kwam die? Van het provinciebestuur?
Ik heb Balkenende gisteren ergens horen zeggen dat op alle openbare gebouwen de vlag halfstok moet vanwege het neergestorte vliegtuig. Op de website van het ministerie van Algemene zaken staan vlaginstructies. Er is dus geen sprake van officiële nationale rouw.
Het zou voor mijn gevoel een hoop schelen, ook voor de berichtgeving, als er een duidelijke richtlijn kwam. Bij het grote treinongeluk in februari in België liet het ministerie aldaar direct weten dat er geen nationale rouw werd afgekondigd.
Een brandweerman vertelde me ooit dat mensen maar om één reden bij een brand gaan staan kijken: om zich ervan te kunnen overtuigen dat niet hun huis brandt, maar dat van iemand anders. Zit wat in.
Wat best eng is: dat je af en toe op Twitter kijkt en dan leest dat je ongeveer drie uur geleden iets twitterde. Wat heb ik in die drie uur gedaan? Je leven glijdt onder je weg waar je bij staat.
Toch laat het nieuws over staatssecretaris Jack de Vries me niet los. Klassiek gevalletje van hybris, dacht ik eerst. Leidinggevende die het buitenechtelijk doet met een ondergeschikte. Die denkt dat je je in zo'n machtspositie zo'n spannend slippertje gewoon kunt veroorloven - en dan niet zien dat je daarmee je eigen graf graaft. De voorbeelden uit de literatuur zijn legio. Van koning David tot en met JFK.
Maandag schreef ik over de boekjes van Ton van Tast, hier. Zoals gezegd stuurde ik de link even door aan de eigenaar van het 2e deel. Hij reageerde direct.
Op de gemeentesite van Assen kunnen slechtzienden, vermits ze een redelijk gehoor hebben natuurlijk, het nieuwsbericht laten voorlezen. Inclusief de typefouten.
Volgens BN/DeStem heette hij Adam, de Volkskrant had het eerst voluit over 'De man die schreeuwde op de Dam'. We hebben al een Dominomus en een Zeilmeisje, dus ik vroeg me af hoe lang het zou duren voordat we een Damschreeuwer zouden krijgen.
Kort na de bevrijding van 1945 publiceerde Uitgeverij Het Kompas te Den Haag een stripalbum van Ton van Tast (Anton van der Valk) met als titel: 'Daverende Dingen Dezer Dagen, 1945, ons land uit lijden ontzet'.
Op de kaft staat onder de titel: (Oorlogs-prentenboek - bewaar 't!) en mijn moeder heeft dat trouw gedaan. Het boekje vertelt in stripvorm hoe het was om als gewone Nederlander vijf jaar lang onder bezetting te leven. Het valt zo ongeveer uit elkaar en is enorm vergeeld, maar is nog goed leesbaar. Kies voor 'volledig scherm' en met je muis kun je als je wilt nog verder op de plaatjes inzoomen.
Terwijl ik gisteren laat op de avond op facebook lees dat mijn collega wiskunde in Duitsland een postzegelbeurs bezoekt en problemen heeft met de trein, en op twitter dat Kamerlid Martijn van Dam voor de stemmingen over Griekenland op tijd in de Kamer moet zijn en problemen heeft met de trein, maak ik zonder noemenswaardige vertragingen nog even een vakantietripje op internet. Gewoon instappen en maar zien waar je terechtkomt.
Twee weken geleden werd na de uitbarsting van de IJslandse vulkaan in de berichtgeving een verbinding gelegd met 'De Schreeuw' van Edvard Munch. Dat wist ik nog niet. Terwijl ik toch een fanatiek Schreeuw-watcher ben.
En nu heeft weer iedereen het over De Schreeuw. Dit keer de schreeuw van een gestoorde man op de Dam tijdens de jaarlijkse twee minuten dat iedereen zijn mond houdt.
Situatie: je rijdt als fietser op een rotonde en links naast je rijdt een auto ook op de rotonde. Rechts naast je staat een auto te wachten die ook graag op de rotonde wil rijden.
Hoe vaak zou ik inmiddels die beelden van die Toyota die tegen die Apeldoornse Naald knalt gezien hebben? Met die politiecoureur die nog net kan wegspringen? En dat ventje van Blauw Bloed dat je hoort zeggen: "Dit is serieus"? En hoe vaak heb ik de afgelopen week mensen op tv eindeloos horen mieren over veiligheidsmaatregelen zus en politie-inzet zo? Antwoord: veel te vaak. Echt achterlijk vaak. En dan kijk ik niet eens veel tv.
We vieren vandaag dat onze eigen wereldoorlog 65 jaar geleden na 5 jaar eindigde in een vrede die nu godzijdank alweer 65 jaar overeind weet te blijven. Wie van ons goed en kwaad waren in die oorlog van ons zijn we nu, 65 jaar later, nog steeds dagelijks aan het uitzoeken. En weten we eigenlijk nog steeds niet precies. Het blijft ook nog steeds moeilijk om daarover met elkaar te praten. Omdat vele mensen bij voorkeur blijven denken in termen van het absoluut goede en het absoluut kwade. En in termen van het eigen gelijk. Ook de oorlogen van anderen, de oorlogen van nu die godzijdank niet de onze zijn, blijven we beoordelen in termen van dat goede en het kwade van 65 jaar geleden. Maar of dat altijd wel zo is, dat is de vraag.
Je stelt een vraag, interrumpeert het antwoord al na een halve zin met een nieuwe vraag of cynische insinuatie, jaagt het spreektempo steeds verder op en noemt dat 'scherp interviewen'. "Geen gedraai, geen voorgekookte verhalen, geen ontwijkende antwoorden."
Job had de handjes dit keer netjes op tafel. Nou nog de truc leren dat je altijd je eigen spreektempo vast moet houden. Laat zo'n Kockeldinges zelf maar moeten dimmen.
Gisteren toch maar niet naar de vrijmarkt gegaan. Want stel je voor dat je tegen iets leuks aanloopt en dat meeneemt, zoals die meneer die zo happy was met die oude ski's op het journaal gisteravond. Er kan hier in huis niets meer bij sinds mijn jongste zoon tijdelijk weer hier woont. Mijn eigen rommelmarkt begint al direct achter de voordeur.
