Begrijp ik nou goed dat D66 Amsterdam principieel niet aan de Mokumse Macht meer wil meedoen omdat de regeringsmacht van D66 principieel zoveel netter en beter zou zijn dan de regeringsmacht van de PvdA? Omdat D66 Principieel Anders wil omgaan met Macht? Terwijl D66 in maart de grootste winnaar was? En D66 eigenlijk inhoudelijk niets tegen de PvdA zegt te hebben?
Probeerde vanavond op een winderig perron pagina 1 van de Volkskrant even helemaal naar achteren te slaan, teneinde alleen pagina 2 voor me te krijgen en te lezen. Nou forget it. Pagina 1 liet zich helemaal niet helemaal naar achteren slaan. Pagina 2 liet zich alleen openslaan met pagina 3 ernaast. En voor pagina 2 en 3 naast elkaar waaide het te hard. Zelfs voor zo'n klein krantje.
Zoals er altijd weer een knikkertijd komt en een hinkeltijd en een papieren-pijltjes-blaas-tijd, zo is er ook een doolhoftijd. Je weet nooit wanneer hij komt, maar ineens is'ie er. Vaak op een moment dat velen inderdaad de weg kwijt lijken te zijn. Nu dus.
Volkskrantmagazine van dit weekeinde was me voor: een uitgebreid interview met twee priesters en hun vrouwen. Want nu het celibaat ter discussie staat, is het zinvol ook de priesters aan het woord te laten die hun gelofte van kuisheid doorbraken en als priester een relatie aangingen.
Je kon erop wachten: aan de Kamerverkiezingen van 9 juni doet ook de nieuwe partij voor de planten mee, de PvdP. Lijsttrekker wordt de bioloog Rolf Roos. De website komt donderdag on-line.
Op zulke sites mag ik graag rondhangen: landbouw in beeld. Een wereld die je dagelijks ziet en waar je als burger bijna niets van weet. Vol onbekende woorden en geluiden.
Op station Delft staat sinds een week of twee een wonder van een loopbrug. Een mekka voor meccanoliefhebbers. Een solide trappenhuis, compleet met antizelfmoordkooi en al. Bedoeld om vanaf het perron snel aan de achterzijde van het station te geraken, waar tegenwoordig de bussen stoppen en de taxi's, en waar je een fiets kunt huren.
De manier waarop journalist Joe Sacco het oude verhaal van Gaza optekent is enig in zijn soort, persoonlijk betrokken en enorm arbeidsintensief. Maar ook effectief en intrigerend. In 2009 verscheen het album 'Footnotes in Gaza'.
De mediahysterie van afgelopen week, de politieman die ervan wordt verdacht dat hij een twaalfjarig buurmeisje ombracht, stond ter discussie in Rondom10. Tegenwoordig geleid door Ghislaine Plag, die gasten af en toe iets meer laat uitpraten dan haar voorganger Grimbergen en gelukkig ook niet zo dierentemmerig staat te hupsen tijdens het ondervragen. Maar die wel nog beter moet leren een gesprek te sturen. Ghislaine is tevens presentator van Netwerk. Hetzelfde Netwerk dat afgelopen week maar geen genoeg leek te krijgen van de zaak van het vermoorde meisje. Maar dat durfde geen van de aanwezigen hardop te zeggen.
Locatie: een slijterij in een drukke studentenstad, vrijdagmiddag. Hoofdrolspelers: drie studentikozen met zorgvuldig geboetseerde kapsels en zin in een goed bacchanaal, een verkoopster en een dikke dame op leeftijd. Op de toonbank: 7 mooie flessen witte wijn, 3 mooie flessen rode wijn, 2 flessen wodka en 4 monsterflessen coca~cola.
Ik ben dol op columnisten die meningen verkondigen die me buitensporig boos maken. Omdat het heel nuttig is uit te vissen wat je nou precies zo boos maakt.
De discussie over het celibaat als broeinest voor vieze priesters zal voorlopig nog wel even doorgaan. En steeds wordt het celibaat zelf als voornaamste boosdoener aangewezen.
Hoorde zojuist onze demissionaris Jan Peter Balkenende in gesprek met Ferry Mingelen over het optreden van Geert Wilders in Londen zeggen: "Ach, weet u, wij in Nederland zijn daar intussen wel aan gewend, aan het optreden van de heer Geert Wilders."
Er was een tijd, echt waar, kijk niet zo ongelovig, dat het in de eredienst niet was toegestaan meerstemmig te zingen. Want dat gold als zondig en onzedig, zeg ik nu maar even kort door de bocht.
Er staat een mooie bos bloemen in de kamer. Gekregen bij mijn afscheid van de gemeenteraad, vorige week. De bloemen lijken niet stuk te krijgen. Zijn gekweekt om het lang vol te houden. Ik durf te wedden dat ze er over drie weken nog even fris bij staan. En als ik vandaag naar het station of van het station naar huis fiets, zie ik mijn eigen portret nog steeds elke dag op dat verkiezingsbord hangen dat mijn gemeente voor het gemak maar laat staan tot 9 juni. Een best aardig meisje dat ik in het voorbijfietsen vriendelijk gedag zeg. Een meisje dat geschiedenis is. Een meisje dat eruit ziet alsof ze wist wat ze waard is geweest, de afgelopen acht jaar. En wist wat ze nog te bieden had, de komende vier jaar.
Het probleem van het CDA met Balkenende lijkt op dat van mijn kinderen met een pak melk. Die is over de datum! roepen ze met een vies gezicht. Ik en Jan Peter kunnen honderd keer uitleggen dat het een verkoopdatum is en dat het niets zegt over de houdbaarheid, laat staan over de inhoud. Als we even niet kijken wordt het hele zaakje zonder pardon weggeflikkerd.
Job Cohen noemde het woord in het visitekaartje dat hij vrijdag als kandidaat-lijsttrekker voor de PvdA afgaf voor de verzamelde pers: casinokapitalisme.
Best leuk hoor, 3D-films. Het schijnt de toekomst te zijn. Er hebben al miljoenen mensen naar Avatar gekeken, bijvoorbeeld. Maar als je het mij vraagt wordt het een milieuramp van ongekende omvang.
Job Cohen stelde een boek samen van zijn lezingen en speeches over het thema 'Binden'. Daaruit voor wie het boek niet heeft, de tekst van de Multatuli-lezing 2005: 'Kan een minderheid rechtens zichzelf blijven'. Verstandige en hoopgevende lectuur voor een bewolkte zaterdag. En hier nog mijn verslag ervan destijds.
Toen zijn tweede jaarcontract verliep en hij een vast contract zou krijgen, of liever gezegd moest krijgen, hebben ze hem als verkoper ontslagen. En dus moest hij, toen hij begreep dat een WW-uitkering weken op zich zou laten wachten, zijn flat opzeggen en trok weer bij zijn moeder in. De zaak gaf hem een prima referentiebrief mee, roemde zijn klantvriendelijkheid en deskundigheid en hij kreeg van zijn collega's die hem eigenlijk helemaal niet wilden missen een sjiek horloge met inscriptie en een afscheidsborrel aangeboden. Maar nu, weken later, heeft hij nog steeds geen ander werk kunnen vinden. Hij is pas 25 en nu al te oud, te duur dus.
Een van de zeer weinige politici naar wie ik altijd, mijn hele volwassen leven lang, zonder voorbehoud bereid ben geweest te luisteren. Omdat ik wist dat hij me altijd aan het denken zette, aan mijn kleine wereldbeeld zat te prutsen, opdat het groter zou worden. Omdat ik dat wilde, daarnaar verlangde. Waarom? Omdat hij vaak vertrok vanuit zijn eigen twijfel en vragen denk ik, en niet vanuit dode tot iedereen en dus niemand gerichte moralistische taal of koude politieke arrogantie. Omdat ik me altijd in zijn motieven en intenties kon herkennen, ook al waren zijn oplossingen de mijne vaak niet. Dus eerder een raadsman dan een leidsman. Eerder een medezoeker dan een beterweter. En ik geef het toe: die stem en die nonchalance van hem deed de rest. Dat wist hij zelf denk ik ook en hij gebruikte het.
De zegen van de heilige Barbara voor de enorme boren onder de Beurs van Berlage. De Partij voor de Dieren die vindt dat minister Gerda de Glimmende Gerda niet had mogen maken, zij krijgt een motie van treurnis aan de ministeriële broek en mag voor straf niet naar de Efteling. Minister Camiel, de gedoodverfde kroonprins van de christenen, die de kilometerheffing in gaat ruilen tegen het in huiselijke kring op de rails zetten van enkele toekomstige weggebruikers. Een binnenhuisarchitect die zichzelf dyslect noemt en rijst moest eten in de bajes terwijl hij helemaal geen rijst blieft. Zomaar een doordeweekse donderdag in een welvarend, stabiel en nuchter koninkrijkje van niks aan de Noordzee.
Van de zin "Ik besef me dat ik besef me eigenlijk fout Nederlands is" beseffen vele Nederlanders zich niet meer dat dat eigenlijk fout Nederlands is.
Gisteravond zei een bobsleeër met een bobsleefobie op tv dat hij zich kon nagaan dat een bobsleefobie niet echt handig is tijdens een Olympisch kampioenschap bobsleeën. Zijn bobsleekompanen zaten erbij met gezichten waarop je kon zien dat zij zich dat ook beseften. Maar ze hadden afgesproken zich niet te irriteren.
Dus dat doen wij dan ook maar niet. Wij begrijpen überhaupt niet dat mensen zich bobsleeën.
Even kijken of ik het goed begrijp: in Den Haag heeft krap de helft van de kiesgerechtigden, iets meer dan een op elke twee volwassen Hagenezen, een volksvertegenwoordiger gekozen en een mandaat voor vier jaar gegeven. Geen erg ruim mandaat dus. In de Kamer zitten negen PVV'ers voor hun nationale kiezers het landsbelang te vertegenwoordigen. Die hebben een onderonsje gehad en ze zijn eruit. Ongeveer de helft van die snuiters gaat een dubbel mandaat nemen: naast het Kamerlidmaatschap gaan ze ook even het raadslidmaatschap of mogelijk zelfs het wethouderschap van Den Haag en Almere erbij doen. Mij lijkt dat pure minachting van de volksvertegenwoordiging.
Wat vinden de leden van de PVV daar eigenlijk van, dat die PVV'ers van ze nu een dubbel salaris (van onze belastingcenten!!) vangen en twee keer half werk leveren?
Wat ze in Delft decennialang over zich heen lieten komen wordt straks ondertunneld. Fascinerend om te volgen, zo'n enorm project. Ik berichtte er al eerder over en dit zal niet het laatste bericht erover zijn. Vandaag haalde ik mijn OV-fiets voor het eerst in de nieuwe stalling, de oude Van Gend & Loos-loods aan de achterzijde van het station. Mijn oude school, het Grotius, dat zich er al eerder geweldig mee bemoeide, heeft er zijn sporen op achtergelaten. Wat mooi gedaan!
Voor wie al mijn 300 en nog wat foto's wil zien, klik op 'lees meer'.
Maart is mollenmaand. Je kunt tegenwoordig je gespotte mollen hoogstpersoonlijk aangeven! (Kunt u meteen zien dat onze school per ongeluk op een swastika lijkt.)
'Zo is het spel en zo moet het gespeeld worden', zei Freek de Jonge al. Maar nu de eerste schrik eraf is dat onze lokale PvdA-fractie met een grote zwiep van het spelbord is geknikkerd (nieuw oud-Hollands gezelschapsspel: 'Mens erger je!!) blijven er toch beelden hardnekkig bovendrijven die ik maar moeilijk een plaats kan geven.
Hij was op Utrecht Centraal geïnterviewd en ik lag snipverkouden op de bank het te lezen en dacht: zolang er mensen rondlopen met zo'n naam is er hoop. Van hem moeten we het hebben. Eldert de Redelijkheid.
In de GPD-bladen stak de discussie over de vergoeding voor raadsleden eind februari weer de kop op. Zoals bij elke lokale raadsverkiezing. Die discussie verloopt altijd volgens stereotype lijnen en komt dan geen stap verder. Maar waar het echt om zou moeten gaan, is over twee vragen waar het nooit over gaat: hoe zorg je ervoor dat alle raadsleden hun werk eindelijk echt goed kunnen doen (want dat kunnen ze nu vaak niet) en hoe verleid je meer mensen zich een tijd beschikbaar te stellen voor het openbaar bestuur (want dat willen ze nu niet). En hoe doe je dat, zonder het lokale bestuur te professionaliseren?
Vandaag plaatsten de kranten een ingezonden stuk van mij, waarvan hieronder de niet ingekorte versie.
In de krant van dinsdag maakte de lokale redactie de balans op van vier jaar raadswerk. Ieder raadslid werd langs de lokale redactielat gelegd.
Over mij stond er: De cultuur en educatietijger van de gemeenteraad. En dat wil ze weten ook. (klopt, klopt) Haar bijdragen over de bouw van de nieuwe Nobelaer bijvoorbeeld zijn bijna uitputtend en zeker ook ter zake kundig. (klopt, sorry nog voor dat uitputtend, klopt) Ze schrikt er bovendien niet voor terug haar sociaal-democratische idealen uit te dragen. (klopt) En dan komt'ie: Iets wat niet altijd nodig is.
Normaal zou hij op een andere partij stemmen, zei de jongen van het beveiligingsbedrijf. Maar die doet bij ons niet mee. Daarom stemt hij op mij. Want mij kent hij en hij weet wat hij aan me heeft. Dus als ik een poster voor hem heb, wil hij die best in zijn auto hangen.