Voor ik er erg in had kreeg ik van de kassajuffrouw van 's lands grootste grutter (is'ie nog wel de grootste? Ik ben de verhoudingen even kwijt) vanmiddag een glinsterend piepklein zakje in de hand geduwd. Ik zag het jongetje achter mij in de rij hopen dat hij mijn zakje zou krijgen, maar ik hield het lekker zelf. Wilde weten wat er nou weer voor rage in zat.
Wie ook voor de camera's verschijnt in Den Haag, allemaal zijn ze zo vrolijk en olijk als we ze in geen jaren hebben gezien. Het wordt een mediaspel genoemd, de Europese kandidatuur van Jan Peter. Maar geen mediaspel zonder spelers. Spelers die er duidelijk zin in hebben, het straalt er vanaf. Zelfs de recessie klaart er van op, van dit nieuwe Europese speeltje.
Lees meer
Meester begrijpt jongens beter, kopt de Volkskrant vandaag. Sinds we in Nederland gemengd onderwijs hebben, hebben jongens het zwaar. Niemand begrijpt ze. En zo'n stomme juf al helemaal niet. Vinden pedagogen. En luiden de schoolnoodbel. Waarom?
Brussel wil een kleurloze pretentieloze kneedbare president van de Europese Raad, liefst een met een niet al te geprononceerde visie. Dus wordt het steeds waarschijnlijker dat Balkenende de geschiktste kandidaat is. Maar alsjeblieft, Jan Peter, doe het niet!
Een meisje van hooguit zes jaar en haar broertje van ongeveer vier voeren het hoogste woord in de stiltecoupé. Ze zijn op stap met opa en oma en oma doet vergeefse pogingen de kinderen stil te houden.
Het meisje heeft een spelletje bedacht. Zij bedenkt vragen en dan moet haar broertje antwoord geven. Of hij mee wil doen wordt niet gevraagd, het is duidelijk dat haar wil wet is. Ze begint met de meest voor de hand liggende vraag: kun je poep eten? Daar moeten ze heel hard om lachen. Nee, natuurlijk, roept haar broertje door de volle coupé. Poep is keivies! Ssst! sist oma. Opa zit achter zijn tijdschrift te grinniken.
Weet nog steeds niet wat ik ervan moet denken, maar het voelt steeds ongemakkelijker.
In de NRC van gisteravond doet Reinjan Mulder knap chagrijnig over de kunstcollectie van Scheringa. Het is geeneens een collectie, want geen samenhang, want niet origineel, want geen visie. Want enzovoorts.
Nu in het kader van de uitkleding van de AOW allerwegen wordt gesproken over wat de zwaarste beroepen zijn (zorg en onderwijs, zeggen de planbureaus), is het wel eens aardig te kijken welke inspanningen bijvoorbeeld de onderwijssector verricht opdat zijn werknemers het zware werk overleven.
Ik las erover in een krant. Een eeuwig levend koffiefilter dat je alleen in Amerika kon krijgen. Ik zou voor het eerst naar Amerika gaan, kort daarna, en knipte het bericht uit. Het was eind jaren tachtig. Ik zou in Amerika les gaan geven, maar dat koffiefilter dat in Nederland nog niet te krijgen was, daarvoor ging ik natuurlijk eigenlijk.
EenVandaag volgde Hans Smolders, fractievoorzitter van de Tilburgse Lijst Smolders, in zijn strijd tegen burgemeester Vreeman. Wat Scheringa kan, kan ik ook, moet Smolders gedacht hebben. Of we dus wel allemaal heel goed wilden begrijpen hoe moeilijk hij het had - hij als kleine man van het (Tilburgse) volk helemaal in zijn eentje tegen die machtige PvdA-schurk die verdomme niet eens een Tilburger is: "Ik ben Klein Duimpje en hij is Goliath!"
Dat is waar ook, Klein Duimpje deed het net als David ook met steentjes.
Weken waren ze in touw, de zussen en de zwagers. Hoe verdrietig ook, het grote huis moest leeg. Voor alles, de boeken, de kunst, de muziekinstrumenten, de planten, de duizenden dia's, de foto's, het archief, het huisraad en de meubels werd in overleg zorgvuldig een goede plaats gezocht, niets ging ongemerkt verloren. Het waren weken vol verhalen en herinneringen geweest. Een nieuw soort saamhorigheid. Spierpijn van het sjouwen. Honderden gaatjes waren dichtgesmeerd en duizend dingen geregeld. Nog even stofzuigen en toen was het ineens gedaan. Het huis was vreemd leeg.
Lees meer
Op 25 oktober begint een zoveelste nieuwe serie over de oorlog. Nu gezien door de ogen van Rob Trip (1960).
Bij het invallende duister kwamen vijf vrachtwagens van ABN-AMRO-HBU voorrijden en het gehele magisch realisme van Scheringa werd ingeladen. Langzaam verdwenen de achterlichten uit zicht, de geschokte museumdirecteur had het nakijken. Bestemming van de collectie: onbekend.
Lees meer
Elke worstenverkoper weet het. Oma's worst was het lekkerst. En oma's soep. En oma's sudderlapjes. En oma's oakjespudding. En oma's appeltaart.
Toch vreemd.
Laat me deze foto zien en ik zeg onmiddellijk: Bernard Welten.
Zeg 'Bernard Welten' en ik zeg onmiddellijk: korpschef van de Amsterdamse politie.
Moet ik nog erbij zeggen dat ik heel slecht ben in namen en gezichten.
De dode kinderen van Gaza hebben namen. Die zijn opgeschreven. De kinderen zijn met zorg geteld. Er is op 14 mei precies opgeschreven wanneer ze getroffen werden en waar en wanneer ze stierven en waar en hoe oud ze hebben mogen worden. De lijst telt 313 kinderen, het aantal is naderhand nog opgelopen. Hoe hun dood eruit zag zie je hier.
En speciaal voor Maxime Verhagen: de laatste zeven kinderen, jongens van 16 en 17 jaar, waren verzetsstrijders. Dus die hoef je niet mee te tellen en rechtvaardigen je tegenstem.
Het Goldstone-rapport dat in opdracht van de Verenigde Naties is opgesteld, 575 pagina's, werd afgelopen vrijdag alsnog besproken in de VN. Er kwamen bij de jongste massieve aanval van Israël op Gaza 1300 Palestijnen om en 13 Israëliërs. Israël probeerde eerder het rapport van tafel te krijgen, maar dat lukte niet.
De Zuid-Afrikaan Goldstone rapporteert dat aan beide zijden oorlogsmisdaden zijn begaan en zijn aanbeveling is dat beide partijen binnen een halfjaar zelf met een onderzoek komen. Anders zal het rapport worden doorgestuurd naar het Internationaal strafhof in Den Haag. Daarover werd gestemd. Niet over het rapport zelf dus, maar over een serieus zelfonderzoek van zowel Israël als Hamas.
Ook in Etten-Leur zijn we in het rijke bezit van architectuur van de bouwers van het hoofdkwartier van DSB, Alberts en Van Huut. Eigenlijk Alberts, Van Huut en Ballieux. Want Alberts overleed in 1999 en Van Huut werkt nu met Ballieux. Best sneu als dan niemand je naam kent. We hebben sinds 2004 een stadskantoor van hen en pal erachter een juweel van een woonwijk.
De Volkskrant wil natuurlijk graag weten wat de lezers ervan vinden. Want dat is goed voor de Volkskrant.
Aantekening tussen de papieren op mijn bureau:
Meisje van elf wordt op tv gevraagd wat ze ervan vindt dat Obama de Nobelprijs voor de vrede heeft gekregen.
Je zou het door de stuiptrekkingen van Dirk bijna vergeten (zouden ze bij Alberts&Van Huut verdrietig zijn over hun gebouw dagelijks op die manier in beeld?), maar hét grote onderwerp deze week dat ons allen aangaat is natuurlijk onze toekomstige AOW-leeftijd.
Ter afsluiting van een kinderboekenweek vol kauwgombellenblaaswedstrijden, taartenbakfeesten, kinderen op spekkies binden en ander tandbedervends, hier het gezondste kinderboek over eten dat ik ken.
Lees meerAls ik Ice Save was, nam ik onmiddellijk die Hollandse schaatsers over.
Kijk, dat is nou het prettige van boekwinkeltjes.nl. Iemand heeft een boekje van je gejat, zeg 'Jeroen in Hazevoets rijk', je zoekt bij boekwinkeltjes welk boekwinkeltje het heeft, je bestelt de goedkoopste, je krijgt direct een ontvangstbevestiging van de bestelling en als je dan ook nog direct het bedragje overmaakt heb je het binnen 24 uur in huis. Voor 4 euro. Ik was dat verhaal over het volkslied helemaal vergeten. Lijkt me ook wel wat voor het Europees Verdrag. En wat aten ze nou?
Ik ken geen kinderboekenschrijver die zoveel eten in zijn boeken verwerkt als Dr. Daniël van der Vat (1909-1977), beter bekend als Daan Zonderland. Schepper van Professor Zegellak en zijn vrouw Zieltje, Jeroen en zijn vriend koning Hazevoet en Judocus en zijn vriend Michiel de muis.
Het dorp dat fluit
film van Kat Zoulas (21 min.)
via taalpost
Als er bij de PvdA stront aan de knikker is, is het voor de redactie van een actualiteitenprogramma niet de vraag wie je in zo'n geval zou kunnen bellen, maar wie ze belt.
Ik verbeeld het me niet. 'Klip en klaar' rukt op, vooral in CDA-kringen.
Lees meer
Omdat de klusseniers geen van allen reageerden op mijn hulpkreet (zeker geen zin), de elektriciën wel stopcontacten maar geen tapkraantjes verwisselde, we nog steeds zonder warm water zaten en steeds harder begonnen te stinken, en het ook nog koud werd in huis, belde ik een loodgieter.
Het idee is even simpel als doeltreffend.
Die schandelijke (ook wij moeten ons diep schamen, Maxime, en er minstens even over willen nadenken) muur om de bezette gebieden staat er. Vele kilometers metershoge Israëlische metershoge betonnen platen, vaak geplaatst op Palestijns gebied. Neergezet zodat de bezette Palestijnen geen kant meer op kunnen.
Laten we hem dan gebruiken, die muur bij Ramallah. Voor effectief protest. Eerder al waren er initiatieven, bijvoorbeeld van Banksy. Toen kwam de Nederlander Justus van Oel met zijn idee voor een monumentale Open Brief, 2625 meter lang, gesprayed op de Muur die Palestina en de Palestijnen afsluit van de wereld.
Bedoeld wordt: Maxime Verhagen is iemand die geen zin heeft om te luisteren. En dan niet als in 'nog even geen zin', maar als in 'volstrekt geen zin'. Naar niets niet. Nooit niet. Zelfs niet naar zijn eigen minister-president.
