De NS hebben delen van hun eersteklascoupés al jaren geleden tot stiltegebied verheven. Een goed initiatief. Je mag er volgens de NS-huisregels niet luid praten en niet luid telefoneren. Dat wil zeggen, als je reiziger bent. Het NS-personeel zelf heeft er doorgaans maling aan.
Vanochtend in de Volkskrant een dringende oproep van drie Nederlandse persorganisaties, Free Voice, de NVJ en Press Now.
Boze meneer in mijn inbox. Dat is snel! Of ik weet dat ik mensen die willen scheiden naar de verkeerde site heb gestuurd. Want dat er een wereld van verschil is tussen AllesOverScheiden en AllesOverScheiding.
De kans dat je mij in een opwaaiend rokje over zondags kunstgras ziet hollen is kleiner dan nul. Het enige waar ik ooit goed in was, was zwemmen en volleybal. Nadeel was weer dat ik in mijn jong volleybalenthousiasme minstens drie maal per wedstrijd onder het net door op de helft van de tegenstanders belandde. Dat kostte punten. Reden waarom men mij, de kleinste van de groep, altijd als laatste koos.
Weerman Erwin Kroll in het achtuurjournaal van eergisteren over het weer van vandaag: "Kans op zon, met name overdag."
We gaan het zien.
Het Limburgs Symfonie Orkest gaat naar scholen met het project 'Orkest in de klas'. Het verhaal wordt door Lotte verteld en de musici spelen het. Op SBO De Horst in Echt wilden ze graag De Schilderijententoonstelling van Moessorgski horen. En de schilderijen hadden ze zelf alvast gemaakt, de kinderen van groep 3 t/m 8. Echt heel erg mooi.
In de jaren zeventig, wij waren al volwassen en gingen daarna zelfs netjes trouwen, luisterden we elke zondagmorgen in bed naar de Ko de Boswachter Show op de radio. Ko riep dingen als 'alle konijnenkeutels nog aan toe!' en zijn beste vriend was Anton Gleuf, de postbode. Het programma begon met de zin 'Als de ochtendzon op Ko zijn huisje schijnt, dan is het pas echt zondagmorgen' en dat was ook zo.
Winterwijk. Ze hebben er een nieuw stadskantoor en de burgemeester heeft een eigen weblog: 'De week van Thijs van Beem', waarop de week van 2 maart de laatste week was van Thijs van Beem.
Lees meer
En maar een ander de schuld geven. En maar zondenbokken zoeken. Alsof er voor al die giftige bankproducten geen gretige afnemers waren (en zijn).
Kijken. Nog eens kijken. Wat staat daar nou toch? Handebaar van Mariekoes. Handebaar van Mariekoes?
Hé jongens van de opmaak! Lekker zitten pimpelen zeker?
Lees meer
Als ik het nieuws goed heb gevolgd, adviseren acht van de tien economen dringend om niet veel meer te doen tegen de crisis dan onze drie heldentenoren allang hebben gedaan. Schande! Het volk eist een ferm maatregelenpakket!, roepen de media om het hardst. Ik heb dat het volk nog niet horen eisen. Alleen de oppositie. Dat zou ik ook doen als oppositie, want de verkiezingscampagne is gisteravond begonnen.
Door een omissie van het presidium kregen de indieners van twee moties tegen de resolutie ‘Verdeeld verleden, gedeelde toekomst’ op het PvdA-congres nauwelijks gelegenheid hun moties toe te lichten. Toch hadden we gehoord moeten worden, wilden wij graag gehoord worden. Niet omdat wij de illusie hadden dat de moties dan zouden zijn aangenomen, maar omdat wij het congres bepaalde overwegingen mee wilden geven. Het presidium gaf later toe dat een fout was gemaakt, maar daar heb je natuurlijk niets meer aan. Daarom hier een lekker uitgebreide versie van wat we op het congres beknopt naar voren hadden willen brengen.
Lees meer
Je kunt zeggen wat je wilt, maar ik zie het Bianca nog niet doen. Spitten in de tuin van het Catshuis. Van haar Jan Peter weet ik alleen dat hij ooit een harinkie hapte. Wat hij niet lust? Lust hij wel haring? Ik zou het niet weten. Ik wed dat Jan Peter vindt dat je als Minister-President van een land gewoon zonder morren te allen tijde je bordje leeg moet eten. Want dat hoort zo als Minister-President.
Wegens een vreemde storing in het systeem even geen postings (helaas). En nou maar hopen dat dit bericht wordt geplaatst...
Omertà! Daar zullen de NRC-redacteuren Egbert Kalse en Daan van Lent wel heel tevreden over zijn geweest, over die vondst. Je reinste maffia dus, al die bankdirecteuren. Zou pentito Deckers nu omgelegd worden? Vinden we hem morgen morsdood met een rat in zijn mond? Wie zullen we het eens laten doen? Wie is de grootste graaier?
Gisteravond hoorde ik het weer. Een man die een vrouw een compliment wilde geven en haar een 'kanjer' noemde. Mij was het nog nooit gebeurd, maar de afgelopen vier dagen ineens maar liefst negen keer.
Het kan dus wel. Duitse krantenredacties die met zichzelf en elkaar de afspraak hebben gemaakt dat ze respecteren dat de dochter van de man die zeven kinderen bij haar verwekte met rust gelaten wil worden en haar kinderen ook. Ze hebben een nieuwe identiteit gekregen en die mag niet geschonden. Vinden de kranten. Er zijn zelfs foto's van de vrouw en haar kinderen beschikbaar, maar de kranten gebruiken ze niet.
Sjiek.
Dat het partijcongres van de PvdA eensgezind de aanschaf van de Joint Strike Fighter zou aanvallen kwam niet uit de lucht vallen. Dus wat doe je dan als congres, als er meerdere anti-JSF-moties liggen? Heel erg verdeeld raken.
Diversiteit is hot, roept de vrije markt. En ze kunnen zelfs uitleggen waarom.
Langs de atletiekbaan ligt een hulst-met-liguster-heg die op sommige plekken bijna anderhalve meter dik is. Ik kom er dagelijks minstens twee keer langs en moet altijd lachten om het geklets van de honderden mussen in die heg. Aan de bovenkant duiken ze eruit en er weer in en zitten ze elkaar achterna. Soms kijken ze niet uit bij het spelen. Vorige week sjeesden er minstens tien laag over de weg en werden er drie pats pats pats gegrepen door een vrachtwagen. Eentje plofte vlak voor mijn fiets met de pootjes dood omhoog op het fietspad. Ik heb hem maar op de stoep gelegd, onder een struik. Hij voelde levend warm.
Lees meerSoms weet ik niet hoe je wat je wilt zeggen op je weblog moet zeggen. Zeventienjarige jongen doodt medescholieren, docenten, voorbijgangers, twee garagemedewerkers en zichzelf. Zo staat het in de kranten. Zo wordt het ook op de tv gezegd. Door de verslaggever ter plaatse die zich met zijn crew te pletter heeft moeten reizen om zo snel mogelijk ter plaatse te zijn. Liefst iets eerder dan honderden andere verslaggevers ter plaatse. En in de studio thuis wordt dan aan de verslaggever ter plaatse gevraagd hoe de mensen reageerden. Drie keer raden hoe de mensen reageerden.
Lees meer
Elkaar prikkelen en stimuleren, zegt het interieuradviesplein. Lekker!
Komend weekeinde partijcongres. De actueelste actuele moties en amendementen vliegen me hier om de oren en moeten dus onmiddellijk worden doorgestuurd aan mijn achterban. Die dan weer gaat terugmailen wat ze ervan vinden en dan moet ik weer voor vanmiddag 12:00 uur gaan tellen hoeveel meeste stemmen iets van iets vinden, omdat je nog tot 12:00 uur vanmiddag de actuele moties kunt steunen. En onvoldoende gesteunde moties worden op het congres niet in stemming gebracht. Maar ik moet zo gaan lesgeven, dus voor sommige moties vrees ik het ergste. En ook voor mijn inbox, met zijn 127 ongelezen berichten. Gekkenwerk.
Lees meer
Gevonden in de trein: een doosje paracetamol.
Vanavond in Zembla: "In Gaza filmde ZEMBLA de verwoestingen van de oorlog en zag dat de anjers van het door Nederland betaalde bloemenproject gevoerd worden aan de schapen.
Door de blokkade kan er niks in en niks uit Gaza. De bevolking leeft in armoede en scholen en ziekenhuizen worden keer op keer vernield. Afgelopen week beloofde de wereld 3,5 miljard euro aan de Palestijnen. In Zembla de vraag of al die hulp aan de Palestijnen wel helpt. Houdt het niet juist de erbarmelijke situatie van de Palestijnen in stand?"
Zembla, 21:45 uur, Nederland 2. VARA/NPS
Afgelopen vrijdag werd de auto van Morgan Tsvangirai door een tegenligger, een vrachtwagen, vol aangereden en sloeg drie keer over de kop. Het gebeurde vlakbij Harare, ze waren op weg naar huis. De chauffeur van de vrachtwagen zei naderhand dat hij in slaap was gevallen. Morgan raakte gewond, zijn vrouw overleed.
Ik moet er natuurlijk ook iets van vinden, van vrouwendag. Ben net terug van een bijeenkomst waar het ook twee uur lang over top en kracht en elkaar inspireren en omhoog helpen ging. De zaal stond strak van de testosteron of hoe heet dat bij vrouwen.
Toen ik gisteren in Utrecht arriveerde, besloot ik eerst op het station nog even gauw naar de wc te gaan. De nood was hoog en die wc's zijn redelijk schoon. Maar bij het glazen checkpointje waar je pas doorheen kunt na doneren van vijftig cent was iets aan de hand. Er stond een kleine dames-in-hoge-nood-file. Vooraan een wat oudere Indische mevrouw, achter haar twee superhippe Marokkaanse meiden en daarachter ik. En pal naast het poortje een opdringerige roodharige Nederlandse junk die bij de Indische mevrouw, die net haar vijftig cent in de gleuf wilde stoppen, om geld bedelde.
Ik liep gisteren wat moe naar boven. Nog één les, daarna schoolkrantredactie en dan naar huis, zorgen dat er iets te eten is en daarna nog fractievergadering. Wat je noemt een lange dag.
Ook in het rooster was het het laatste lesuur van de dag.
Een eerste klas, het negende uur. Ze hebben dus al acht uur les gehad, die kinderen. Je zult maar het negende uur nog muziekles hebben, denk ik vaak. Het is een klas waarvoor ik altijd extra mijn best doe, want op woensdag hebben ze mij ook al het laatste uur.
Maar gisteren was ik echt moe.
Het is dezelfde stoel waarop ik zit. Het is hetzelfde raam waaruit ik kijk. Jaar in, jaar uit. Het zijn dezelfde ogen, mijn ogen. Het is dezelfde zon, de zon. Mijn zon.
Nooit zie ik wat ik al eerder zag.
Waar wij vandaag als gemeenteraad vergaderen preekte ooit, van 1875 tot 1882, dominee Theodorus van Gogh. Zijn kansel staat er nog. Zijn zoon Vincent, toen een twintiger, woonde en werkte in die periode bij zijn ouders op de pastorie - die helaas al jaren geleden is afgebroken. Het kerkhof tussen de pastorie en de Nederlands-hervormde kerk is er nog. We hebben er afgelopen maand een boekje over gemaakt dat met hulp van drukker Bernard Koevoets prachtig is uitgegeven. Waarom twee raadsleden het nodig vinden een boekje over een begraafplaats open te doen, kan het boekje het beste zelf vertellen.
Hoe het verleden en heden onherroepelijk met elkaar samenhangen, elkaar versterken en beïnvloeden, maar ook behoorlijk in de weg kunnen zitten.
Arie Boomsma van de EO heeft zich met heel weinig om het lijf voor een blaadje laten kieken. Had hij even zin in. Dat had hij moeten melden, maar dat heeft hij niet gedaan. Als hij het had gemeld had het niet gemogen. Want je mag dan volgens je kijkers en je werkgever en jezelf een mooie buitenkant hebben, het gaat om de binnenkant bij de EO. Nou mag hij voor straf zijn buitenkant drie maanden niet laten werken. Ook niet geheel gekleed. Knevel in zijn nopjes, natuurlijk. Gaat het daar eindelijk even niet meer over hem.
Lees meer
Oma, vertel nog eens over auditie doen? Dat je in het diepste geheim voor een orkestcommissie moest verschijnen zeg maar. En dat je dan een verplicht en een vrij werk voor moest spelen? En dat de orkestcommissie dan als een groepje vijfsterrenchefkoks ging zitten keuren en proeven en eindeloos met elkaar overleggen of jouw spel wel in hun vaak al heel lang bestaande en zorgvuldig opgebouwde orkestklank paste? En dat je het met een Franse hobo wel kon schudden als ze liever een Duitse hoboklank hadden? Vertel nog eens oma, daar moesten we altijd zo om lachen.
Als je niet oplet tegenwoordig, weet je zelf niet meer bij wie je nou bijvoorbeeld een internetabonnement of telefoonabonnement of televisieabonnement hebt lopen. Dat zijn geen dingen waarmee we doorlopend bezig zijn hier. Dus duurde het even voordat we doorhadden dat we al een tijdje van alles twee complete abonnementen hebben. Geen wonder dat mijn pc af en toe roept dat hij een intern conflict heeft gevonden. We herinnerden ons toen ook weer dat internet, toen we het nieuwe totaalpakket van KPN hadden aangesloten, het niet deed als de tv aanstond en vice versa. En dat het mannetje van KPN dat we belden ook niet wist hoe dat kon, want het moest niet kunnen.
Ja, daar heb je mij weer met mijn anjers. Als er iets symbool staat voor krom en dom Nederlands denken zijn het deze bloemen. Uw bloemen, om precies te zijn.
Ze gaan het doen in Delft. Het piepende en knarsende spoorviaduct gaat ondergronds. Waar ooit water was komt weer water. De huizen zullen niet meer bruin uitslaan van het metaalgruis van de treinen.
Het gaat 310 mio kosten, maar dan heb je ook wat. Als het lukt. Want je weet het niet met tunnels tegenwoordig. Delft heeft heel verstandig de eigen bijdrage (129 mio) gemaximeerd.
Spoorzone heet het stoute plan en burgers en kunstenaars mogen zich er ook mee bemoeien.
