Er is een hilarisch verhaal van Van Kooten (uit: "Veertig") die bovenop een Franse berg voor het eerst een nieuw aangeschafte polaroidcamera probeert. Hij drukt af, de camera lanceert de foto en die dwarrelt vervolgens elegant het dal in dat Kees net fotografeerde.
Waarschuwing: hier zijn ze gewend over gewone dingen heel moeilijk te doen.
Lees meer
We deden mee aan de Irakoorlog, blijft Jan Peter Balkenende volhouden, omdat Irak talrijke resoluties van de Verenigde Naties naast zich neerlegde. Wat natuurlijk ontoelaatbaar is.
Vanavond werd in een onderhoudende show bekendgemaakt dat Ramsey Nasr de komende vier jaar Dichter des Vaderlands zal zijn. Het hemelse gerecht heeft zich ten langen leste enzovoorts. Ik zit niet gauw in mijn dooie eentje te klappen op de bank, maar nu wel. En hij was nog jarig ook, dus dubbel gefeliciteerd.
Een vriendin mailt me net of ik me nog herinner dat we bij de benoeming van de vorige Dichter des Vaderlands, Driek van Wissen, een wedstrijdje hadden gedaan wie het snelst net als hij een sonnettet of rondeel kon schrijven om zijn komst te vieren. Verrek ja, was ik helemaal vergeten. Mijne was het snelste klaar. Ze had hem bewaard, wat goed van haar is want ik was het kwijt.
Kennelijk was er toen in 2005 ook al sprake van campagnevoeren.
En zo is toch weer onverbloemd aan het licht gekomen dat de strijd om de eervolle positie 'Dichter des Vaderlands' in diepste wezen een ordinaire strijd is tussen de elite en het volk. Een strijd gevoerd bovendien op een strijdperkje dat van zichzelf al knetter-elitair is: de arena van de edele dichtkunst. Wat het volk worst zal zijn.
Vanaf de dag dat Israël met de Kerstoorlog begon, de beelden van de massieve aanvallen op Gazanen die geen kant meer op konden, kreeg het PvdA-manifest dat wij in januari 2008 al hadden opgesteld (wat naar onze eigen mening al rijkelijk laat was) een enorme aandacht en ondersteuning.
Als webmaster had ik de handjes vol om honderden steunbetuigingen aan ons manifest te verwerken en onze site actueel te houden.
Bekaf zijn na een televisieprogramma, dat overkomt me zelden. En dan heb ik het niet over ochtendgymnastiek. Ik keek net naar de finale van het programma Korenslag en zit nog na te hijgen achter de computer.
Even een potje mopperen.
Als mij rechtstreeks gevraagd wordt: wat drijft jou? ben ik best bereid daar op zaterdagochtend even goed naar te kijken.
Twee meisjes hielden me gisteren in de gang aan. Ze hadden een vraag: "Mevrouw, mogen we onze scène straks met een bloedpil doen?"
We doen in de eerste klas altijd drie lessen drama, omdat ik vind dat ze een keer aan drama gedaan moeten hebben. De kinderen vinden het spannend door mij geregisseerd te worden en misschien zijn er wel leerlingen die daarna mee willen doen aan schooltoneel.
Dus of ik alvast toestemming wilde geven dat het met een echte bloedpil mocht. Ze lieten hem zien en legden het me uit: "dit stop je gewoon in je mond en dan loopt er een echt straaltje bloed uit." Niet echt, natuurlijk. Ketchup.
Krouwel die in 1Vandaag over de regerende leden van de ChristenUnie zegt: "Ze laten zich de krenten van het brood eten."
We hadden het in de docentenkamer gisteren over vertalingen die wel eens voor ongemakken kunnen zorgen.
Vandaag is Obama voor het laatst de schone lei, ons nieuwe schrift, het sneeuwwitte vel, de enorme muur van hoop waarop ieder zijn eigen boodschap voor hem achterlaat. Hier.
Al jaren voeren ze hun stille strijd, de mensen van BAM (Bescherming Akoestisch Milieu). Tegen geluidsvervuiling. Goed gedocumenteerd en altijd alert. Regelmatig komen oproepen binnen je even ergens tegenaan te bemoeien. Dan hebben ze aan mij vaak een goeie.
Israel’s bombardment of Gaza is not self-defence – it’s a war crime
This letter of attorneys and academics appeared in the Times of London on Sunday. I suggest that all bloggers who agree with it just reprint it so that it is everywhere in the blogosphere. It is a succinct and cogent refutation of the reigning right-Zionist talking points that have dominated American media reporting on this atrocity.
Juan Cole
President of the Global Americana Institute
Vandaag open dag op school. Nieuwe leerlingen lokken. Zowel wij als de school zien er dan altijd spic en span uit en we hebben allemaal onze handel zo aantrekkelijk mogelijk uitgestald.
Nou weet ik natuurlijk ook wel dat een personeelsadvertentie opstellen niet gemakkelijk is. En over heel veel schijven gaat. En dat je soms als werknemer denkt: weet je wat, ik ben eens weg hier. Zoek het fijn allemaal uit met die kutadvertentie. Want zonder mij wordt´ie niet eens geplaatst.
Ergens in de vorige eeuw bezocht ik met een bevriende zanger ("I'll show you something very special, something you never have experienced before") het kleinste operahuis ter wereld. Het staat in New York, het adres is 319 Bowery, en het heet Amato Opera House. Een theatertje zo lang en breed als een groot klaslokaal, met 107 zitplaatsen, een balkonnetje, een orkestbak die zo klein is dat je er dwars moet fluiten, maar verder alles erop en eraan. En na afloop krijgt het hele publiek bij het weggaan een hand en een hartelijk woord van de operadirecteur die tevens de dirigent en regisseur is, Tony Amato.
Gisteravond, iemand in het vuur van het gesprek: "Nee, je moet nou echt paard en wagen noemen!"
Lees meer
Mijn jongste zusje was een week over uit Amerika. Mijn moeder belde. "Wij komen wel naar jou toe, dan hoef jij niet met de trein, we hebben een auto gehuurd." Het is heel gezond voor een mens als haar moeder af en toe eens op visite komt. Ik poetste de wc tot'ie blonk, leegde het aanrecht, veegde de haard, stak een mooi haardvuur aan en de stapels kranten op tafel werden buiten zicht in een doos geparkeerd. Ik kende mijn eigen kamer niet terug en vroeg me af waarom ik dat niet vaker deed. In de keuken geurde een pan verse soep.
Lees meer
Op tv zei eind december de Nederlands-Israelische kinderarts Liesbeth Luurs uit Ashkelon tegen Sander van Hoorn van het journaal: "Als de Palestijnse kindertjes van het Europese geld nou maar pianoles of vioolles hadden gehad, zoals de bedoeling was, en Hamas er geen wapens voor had gekocht, dan was het zover niet gekomen." Huh?
Typisch een werkgever. Denkt er geen seconde aan dat je natuurlijk ook nog een keer terug moet naar Breda. Heen en weer. Op en neer. Dagelijks 190 minuten (met de trein 194 minuten). Dat is altijd meer dan drie uur. Gaat nogal.
En dan moet er niets gebeuren onderweg.
Donderdagmiddag, redactievergadering van de schoolkrant. Grote bak drop op tafel en overleggen maar. "Kent u Rilke?", vroeg Bob ineens. "Dat is echt het mooiste wat ik ooit heb gelezen."
Het zijn vreemd vermoeiende dagen. Buiten is alles zo ongewoon wit en mooi. Gisteren zo'n plezier gehad met mijn brugklassen bij de stoelendans-muziekinstrumenten-bingo. Collega Erik van gymnastiek had een vrachtwagenlading langlauflatten aan laten rukken en op het grote veld achter mijn lokaal prikten de leerlingen zich met wisselend succes op hun latten door de sneeuw. Zoiets is bij ons op school in al die 24 jaar dat ik er werk nog nooit gebeurd. Een prachtige dag. Een dag om te bewaren. Maar op de achtergrond steeds dat misselijke gevoel over wat in Gaza gaande is.
We zijn hard toe aan een nieuwe Dichter des Vaderlands. De oude, Driek van Wissen, die zal ik niet gaan missen. Die was wel goed in vorm, maar van de inhoud heb ik niets onthouden.
Achter mij in de bus spraken drie vrouwen op gedempte toon over poepen.
Lees meer
Ze zijn 'mijn' station aan het renoveren, zag ik vorige week. Je weet het niet met dat renoveren tegenwoordig. Ik maakte voor de zekerheid foto's van mijn mooiste tegeltjes.
Ooit was ik 
, toen werd ik doorverkocht en werd 
,
toen werd ik doorverkocht en werd 
, toen werd ik doorverkocht en werd 
en nu doet niets het meer.
Omdat buitenlandse journalisten Gaza niet meer in mogen moeten we het hebben van journalisten die er zijn. Palestijnse en buitenlandse. En ook die kunnen bijna niet meer laten weten wat er werkelijk gebeurt daar, omdat de communicatiemiddelen, ook de mobiele, door Israel nu worden vernietigd. En er is nauwelijks elektriciteit, dus bloggen kan ook niet. Muilkorven heet zoiets.
U hebt een hele goede vriend. Iemand op wie u uw hele leven al erg gesteld bent en die u regelmatig als hij het moeilijk heeft, flink wat geld toeschuift.
Op een dag komt u erachter dat de goede vriend uw geld gebruikt om zijn buren (wat u zelf ook een verschrikkelijk gezin vindt, maar u woont er niet naast gelukkig) systematisch te mishandelen. Op een manier waar u misselijk van wordt.
Ze zitten opgewekt te kletsen op het reclamebord. Hebben net saucijsebroodkruimels gescoord. En een meneer heeft heel lief een frietje voor ze laten vallen.
Hij zit mistroostig op de schoorsteen. IJs op de sloten, ijs op onze vijvers en wat moet je dan eten.
Lees meer
Heb je zijn werk een keer onder ogen gehad, je herkent hem onmiddellijk. Nidal el Khairy. Ik wil u even wijzen op twee grote protestmarsen tegen het geweld in het Midden-Oosten, vanavond om 19:00 uur in Rotterdam en morgenmiddag om 13:00 uur in Amsterdam. Ik ga erheen. Info hier. Maar ik heb ook enorme behoefte aan ander protest. Daarom hieronder een paar links naar Palestijnse, Arabische, Israëlische, Palestijnse én Israëlische, en andere kunstenaars. Een greep uit vele. Dat u niet denkt dat zij zwijgen.
Op klemmend advies van de Consumentengids kocht ik een paar maanden geleden blind een wasmachine van een mij tot dan toe geheel onbekend merk. Want de oude van een zeer bekend merk lekte steeds harder.
Toen ik voor de tweede (en hij voor de derde) keer aan een huwelijk was begonnen, kochten we samen een huis. Van de twee oude vertrouwde huizen die hij en ik gingen verlaten moest één nieuw trouw huis voor ons samen worden gemaakt. Dat viel niet mee, zoals vele herstarters weten. Maar daar gaat het nu even niet om.
