Zo. Vroeg opgestaan vandaag, want dat wordt flink dooreten. Het laatste doosje van Appie was voor ons. Wel om moeten vechten, dat wel, maar gewonnen.
Verwacht van ons dus voorlopig geen zinnige bijdragen meer. En hoort u verder niets meer van ons, dan zijn we vermoedelijk van een brug gesprongen.
Gisteravond laat. Ik sta na een prachtige theatervoorstelling van oud-leerlingen van mijn school kort voor elfuur bij de bushalte en denk: wat hoor ik toch? Ergens hoog op een galerij van de flat achter de bushalte staat een kind, dwars tegen de wind en het voorbijrazende verkeer in, keihard sinterklaasliedjes te zingen. Wel tien minuten aan een stuk, het hele repertoire wordt afgewerkt. Er klinkt groot vertrouwen uit in de goedheiligman.
Als het kind in een vreemde taal boos naar binnen wordt geroepen stopt het zingen abrupt.
Wel de boxen misschien even openzetten.
Die baanlozen, dachten ze bij ik-kan-punt-nl, hebben toch plenty tijd. Die zijn vast reuze blij met een geinige kruiswoordpuzzel.
Ik had hem in 3 minuten af. Echt een makkie. Want de moeilijkste oplossingen hadden ze al voor me gevonden.
Nou nog een baan.
Voor de kauwen is het een enerverende tijd. Laat in de middag komen ze in grote kakelende groepen over ons huis gesjeesd en voeren een eind verderop hun zwermdansen uit. Als je goed kijkt, zie je dat ze ook in groepen in paren vliegen. Ik heb me laten vertellen dat een kauwenpaar altijd in elkaars buurt is en een leven lang bij elkaar blijft. Trouwe kauwen.
Gans krantenland in de ban van een vogeltje. Wie even in het internet wroet, vindt talloze van dergelijke sterke verhalen. Hier bijvoorbeeld. En hier wordt het roodborstje zelfs tot op het bot uitgeplozen en van literaire voetnoten voorzien. Mysterie? Allemaal doodgewoon, zeggen ze hier.
Mij lijkt het vooral hard voor die mensen van de Gennepermolen als de vliegende schoonvader opnieuw het leven laat. Want ook bij roodborstjes is vroeg of laat het batterijtje op. Hoe verwerk je zoiets? Opzetten?
Kan iemand even het raam openzetten? Dit kabinet begint behoorlijk benauwd te ruiken. En laat Paulus er voortaan alsjeblieft buiten, ja.
We waren met het USKO (Utrechts Studenten Koor en Orkest) op tournee. Eerste tussenstop: Breda, waar we in de Grote Kerk op de Markt - zijn eigen kerk - onder de bezielende leiding van Jaap Hillen (nog niet lang geleden overleden, ik heb zijn USKO nergens in de herdenkingsartikeltjes genoemd gezien) de Hohe Messe uitvoerden. Ik mocht mee als hoboïst. Daags erna zouden we doorreizen naar Parijs. We werden dus in Breda ondergebracht bij gastgezinnen.
Zo stel ik me dat ongeveer voor ja. Een uitrustweek.
Ik had me ernstig voorgenomen dit bericht van 1 november te gebruiken als bazuingeschal dat ik eindelijk een uitrustweek had gehad. Een volgens de regelen der kunst. En dan daarover te berichten. Over het gevoel van herboren te zijn en zo. Om iedereen over te halen er ook een te nemen.
Maar ik besefte vanochtend dat als ik het nu niet plaats, ik beter kan wachten op de uitrustweek van volgend jaar. Iets voor u?
Ongerust volg ik de berichtgeving over de integratiekoers die de PvdA wil gaan varen. De discussie lijkt te gaan over 'soft' of 'keihard' aanpakken. Maar omdat ik daar heel anders over denk en niet in de gelegenheid ben een van de partijdiscussies die nu overal in het land plaatshebben, bij te wonen, heb ik het hele zaakje maar op papier gezet en aan de dames Ploumen en Hamer gestuurd. Zie hieronder.
Lees meer
In het Joods Historisch Museum bij het Waterlooplein in Amsterdam lopen op dit moment twee tentoonstellingen die met elkaar de uiterste polen verbeelden van het moeilijke verhaal van vandaag.
In een kleine tentoonstelling zijn tot het einde van de maand prenten van Hendrik Werkman te zien. En in de grote zaal is 'Art of the State' gaande. Foto's, film en video's van hedendaagse Israëlische kunstenaars.
Spitsalarm! Wij treinreizigers schudden meewarig het hoofd. Nounou, o jee, gutgut. Erg hoor.
We zouden hier en nu graag het woord Spooralarm uitvinden. Daar halen we moeiteloos maand in maand uit alle voorpagina's mee. Het volk schrikt dagelijks op. Spooralarm! Oei!
Maar na twee dagen is het nieuwtje er vast al weer af.
Even op en neer naar Amsterdam, dat moet toch niet zo moeilijk zijn? Volgens Google Maps is het hemelsbreed 118 kilometer, reistijd 1 uur en 21 minuten. Dat is 81 minuten.
Met de auto.
Maar die heb ik niet.
Afgelopen week op tv: personeel dat met elkaar op flirtcursus moet. Toen ik doorkreeg dat de coach het personeel op ballonnen ging laten zitten zodat ze zouden knappen (de ballonnen), ben ik naar de keuken gevlucht.
Drie keer doorgelezen en nog steeds geen idee. Er staat wel dat je een bruggenbouwer moet zijn. Een enthousiaste. Maar over een bruggenbouwdiploma hebben ze het niet.
Gelukkig kun je aanvullende info krijgen.
Zit een klas zoet te werken, ben ik weer zo stom om te roepen: Kijk! Kijk dan! Daar! Een bonte specht! Waar? Waar? roepen dan meteen alle kinderen en proberen mijn bonte specht ook te zien. Je hoeft zoiets maar één keer te doen en de les daarna roept een leerling: Kijk! Kijk dan, mevrouw! Een eekhoorntje! Waarna alle leerlingen het eekhoorntje willen zien. Ik kan het mezelf maar niet afleren.
'Hé mevrouw, we dachten dat u wel was gaan staken vandaag!'
Teleurgestelde leerlingen gisteren, die hun laatste hoop op mij gevestigd hadden. Ze schatten mij behoorlijk rebels in, kreeg ik te horen. En stakende docenten worden tenminste niet net als zieke leraren vervangen door suffe taken in de aula.
Crossing Border in Den Haag, ik ken mensen die er vrij voor nemen. Wie nog kaartjes wil, moet snel zijn. En wie niet kan, omdat hij moet lesgeven / staken (zelf even doorhalen wat niet gewenst is): Wim de Bie praat je de komende dagen weer helemaal bij.
Kapitein Bos schijnt ons goed door de crisis te loodsen. Ik heb er geen verstand van, maar mijn zoon de verkoper zegt dat de mensen weer vrolijk doorkopen, dus dan is het goed. Toch hou ik qua Wouter een slag om de arm. Dat komt door de winkelwagenmunt van de PvdA. Nét een maatje te groot voor een winkelwagen. Het zou me niks verbazen als hij wel in een IJslands karretje past. Aan andere verklaringen durf ik niet te denken.
Tjee, die lopen wél achter. Wij nemen onze iPhone altijd gewoon mee naar de plee.
Kan je nagaan. En dat terwijl de hoeksteen zelf nog enkele millennia op zich zou laten wachten.
Je wilt het onzegbare graag zo mooi mogelijk zeggen. Om zo goed mogelijk recht te doen aan wat je voelt. En dan blijken alsnog op drift geraakte rotsen-in-de-branding ook nog eens de wind niet mee te hebben (gehad).
Je moet niet mauwen, zegt Kamerlid John Leerdam (PvdA) tegen toneelmaker Ivo van Hove. Organiseer gewoon een netwerk van vrienden die jouw werk zo goed vinden dat ze willen doneren.
Ze werd binnengehaald als Minister van Wonen, Wijken en Integratie. Want die MOEST er komen. Vond de PvdA, vond het CDA. Ze moest probleemwijken gaan aanpakken die ze zelf liever aandachtswijken noemde, die ze veel aandacht gaf en die nu haar naam dragen. Wij hebben in Etten-Leur zelfs een wijkgebouw dat De Vogelaar heet, maar dat was al zo, hahhhahaha.
Nu heeft ze zelf moeten wijken.
Wat maakt het uit hoe je het noemt? Als je hiervoor 1001 dagen krijgt lijkt het me een prima job.
Vandaag beginnen de waterschapsverkiezingen. Een waar paradijs voor liefhebbers van prachtige woorden als kwelders, dijkgraaf, stuw, meanderen.
Nederlands met laarzen aan. Alleen daarom al de moeite waard je erin te verdiepen.
Er zijn lezers die hebben gevraagd om een fotootje bij mijn biootje. Dat lijkt me dus niet zo verstandig. Ik heb namelijk ook geen gewone man.
Vorige week was hij op z'n mooist, de tulpenboom bij school. Vanmiddag zal de glorie ver vergaan zijn.
Voor we het vergeten: vandaag is het De Dag van de Mantelzorg. Met dit jaar extra aandacht voor de zwaarbelaste mantelzorger. Uit eigen ervaring weet ik dat mantelzorgen geen kattenpis is. Hoewel het politiek gezien onder 'vrijwilligerswerk' valt, is bij mantelzorg zelden sprake van vrijwillig. Want niemand wordt voor zijn lol ziek of hulpbehoevend en dus heeft ook de naaste omgeving eigenlijk geen keus. Je laat iemand van wie je houdt nou eenmaal niet stikken.
Lees meer
Ik heb het hele weekeinde opstellen na zitten kijken. De leerlingen hadden een taak voor muziek, omdat ik even uit de roulatie was. De opdracht was, met hun oren de school door te wandelen en het geluid van hun school van vandaag te beschrijven. Vanaf dat ze het plein op komen rijden totdat ze weer naar huis gaan. Dat levert altijd juwelen van enthousiaste tijdsdocumenten op. Leerlingen zijn gewend om te kijken en te voelen en niet om te luisteren. Maar als je ze vraagt, echt te luisteren, horen ze verrassend veel verrassende zaken.
Een van de klassen had de opdracht overigens niet gemaakt. De surveillant had niet begrepen dat het wandelen overdrachtelijk was bedoeld en meldde me in een pinnig briefje dat met een klas door de school gaan lopen tijdens een surveillance natuurlijk nooit de bedoeling kan zijn, hahhhahahaha.
elektronisch burgerservice dossier
elektronisch kind dossier
elektronisch patiënten dossier
elektronisch Antillianen dossier
elektronisch moslim dossier
elektronisch joden dossier
elektronisch donoren dossier
Ik kreeg hem toegestuurd en vind hem een beetje eng.
Ik reken nog steeds om. Maakt niet uit hoe hoog het bedrag is. Afgelopen week nog. Stond met één appel in mijn hand en volgens de weegschaal ging die ene appel me 63 cent kosten. Op zo'n moment joelt de gulden ergens in mijn achterhoofd: ƒ 1,40! ƒ 1,40!
Ik lust geen appels van één gulden veertig. Per stuk.
Van mij mag het hoor. Niks op tegen. Ik mis trouwens ambitie in de opsomming. Hoeft dat niet meer?
Competenties, personal skills, individual tools, drives, allemaal reuze belangrijk voor succes. Hoewel je je kunt afvragen of dit constante factoren zijn. En hoe je ze moet meten. Ik bijvoorbeeld weet dat ik niet elke dag en op elk moment van elke dag even bevlogen ben. Sorry.
En dat degelijk, solide, ouderwets vakmanschap aan de opsomming ontbreekt zou te denken moeten geven.
Dit is/wordt het Museum of Tolerance dat Frank O Gehry heeft ontworpen. De $ 250 miljoen die het gaat kosten worden betaald door het Simon Wiesenthal Centre in Los Angeles. Het museum komt te staan in Jeruzalem.
Niet vergeten vandaag een brief te sturen aan Kees van Kooten. In de Volkskrant van gisteren wordt hij geïnterviewd over de 'Chinese nachtegaal', het sprookje van Andersen op muziek van Theo Loevendie.
Van Kooten heeft er een nieuwe tekst voor geschreven die hij zelf voorleest en het stuk heet nu 'De Dag- en nachtegaal'. Het is gisteren in premiere gegaan in de Oosterpoort in Groningen en De Bezige Bij heeft een luisterboek met dvd uitgegeven.
In de loop van gisteren begon dwars door mijn opluchting dat Obama was gekozen tot me door te dringen dat ik vooral heel erg bezorgd blijf om die bijzondere jongen die eergisteren het grootste deel van Amerika achter zich kreeg. Hij zei in zijn overwinningstoespraak in Chicago: wie niet voor mij is, is hopelijk toch een beetje voor mij. Ik ben in elk geval voor jullie. Dat is zo nieuw en zo heel anders dan het onmogelijke Bush-commando: wie niet voor mij is, is tegen mij. Maar wat denken de mensen die tegen Obama zijn? Wat zouden zij willen doen? Wat zouden zij hem willen doen?
Van mij mag het, zolang je het heel stil doet: een fruttel bouwen terwijl je zit te luisteren in de les. Vooral jongetjes maken er dankbaar gebruik van.
In deel 1 van deze test namen we het chocoladegeld van Super de Boer onder de loep.
Vandaag in de grote chocoladegeldtest deel 2: de HEMA. Doet die het beter?
Lees meer
Het heeft ongetwijfeld met de kredietcrisis te maken. Op de tv-schermen lijkt het wel of er ineens een pensioenenoorlog woedt. Er is een pensioenaanbieder die me indringend vraagt wat ik met de laatste dertig jaar van mijn leven wil gaan doen. Hè? Dertig jaar? Kuddes senioren met Noorse wandelstokken die zich een bos door laten commanderen door een schreeuwende leidster. Bejaarden die zich groepsgewijs fietsend langs landelijke wegen door hun pensioentijd zwoegen. Het een ziet er nog afschrikwekkender uit dan het ander en ik begin Donner zachtjes dankbaar te worden dat ik nog minstens twaalf jaar helemaal niet met pensioen mag. En als het aan hem ligt liefst langer. Als dan die dertig jaar nog moeten beginnen, ben ik aan het einde ervan 97 jaar. Dat haal ik nooit.
Ik ben al heel lang een liefhebber van de aquarellen van Henri de Haas. Het zijn de uitgesproken 'De Haas'-kleuren en de onderwerpen die me telkens weer raken. Maar boven alles vind ik ze geestig. Er wordt over zijn aquarellen gezegd dat je ze kunt zien als stripverhaal zonder verhaal. "Wat vooraf ging of wat volgt blijft ongewis als bij een foto. Bijschriften versterken dat karakter."
Er is nu in Amsterdam een overzichtstentoonstelling van veertig jaar werk. En een boek, 'Boven de stad'. Geweldig nieuws.
Ik kreeg een tip dat ze bij Super de Boer ook chocoladebankbiljetjes hebben. O jee. De tip ging vergezeld van een zakje plus een hoop gemopper dat de winkels elk jaar veel te vroeg zijn met dat sinterklaasspul. Maar dat feit valt in het niet bij het zootje dat Super de Boer maakt van ons cultureel erfgoed. Kijk even mee. Dit valt werkelijk aan niemand meer uit te leggen.
Het stond in alle kranten: onze kinderen kunnen niet met geld omgaan. De hoogste tijd dus, een diepgaand onderzoek te doen naar de manier waarop onze bloedjes soms al op zeer jonge leeftijd kennismaken met het slijk der aarde. Er moet immers een reden voor zijn.
Wij menen de oorzaak van het defect achterhaald te hebben. Vandaag De Grote ChocoladeGeldTest Deel 1. Met schokkende onthullingen.
En zo wordt pijnlijk zichtbaar waar je zult komen te staan in deze wankele organisatie. Als dat maar goed gaat. Het publiek houdt de adem in.
