Toen eind 2005 de laatste Israëlische settlers onder politieke druk de Gazastrook hadden verlaten en dus geen Israëlische oren er schade van konden ondervinden, is de Israëlische luchtmacht ermee begonnen: sonic bombing.
Gelukkig hoef je tegenwoordig niet meer in te breken om staatsgeheimen te achterhalen.
Lees meer
Een programma over gehandicapten op tv. Mensen met een beperking worden ze genoemd. Indrukwekkende verhalen over wilskracht, doorzettingsvermogen en inventiviteit, in een saus van glitter, glamour en circus.
Op de eerste rij in de zaal Erica Terpstra. Het gesprekje gaat over de Paralympics.
Nou, dat is geen overbodig werk! Hier moet inderdaad nodig gewied worden, wat een zooi. Maar zet de gemeente hier maar één man op? Wel raar.
Mijn zolderwerkruimte huisvest al tijden twee grote donkere huisspinnen. Soms moet ik stofzuigen en dan zuig ik gewoon niet waar zij zich volgens mij ophouden. Af en toe laten ze zich zien. Ze zijn er al zo lang dat ze namen hebben. Ze heten annabeth en jan-henri.
Wie wel eens met een photoshop-programma werkt, weet hoe het moet: een oude, vaalgeworden foto door een filter halen, zodat hij als nieuw lijkt. Je ziet details die op de oudgeworden foto verbleekt of vervaagd waren. Je denkt dat de oude foto nieuw is en de nieuwe foto oud. Je denkt dat het verleden nu meer blootlegt dan eerst. Maar het zijn nieuwe ogen die naar een oude foto kijken.
Wat op de foto staat is niet veranderd en zal nooit meer veranderen. De ogen wel. En morgen kijken ze weer anders naar de foto.
Het is introductieweek voor de brugklassers. Elkaar leren kennen, maar ook samen bespreken hoe je je huiswerk het beste organiseert, hoe je moet leren omgaan met die enorme stroom nieuwe indrukken en nieuwe mensen, hoe je voorkomt dat er gepest wordt en natuurlijk welke regels er zijn en waarom die er zijn.
Lees meerIn mijn plaatjesarchief zit hij al vier jaar onder de O in de submap A van Amerika.
Lees meer
Nou dat weer.
Als je hier een permanente verblijfsstatus wilt krijgen, moet je eind september champignon goed kunnen spellen. En groenteboer? Moest dat niet met een tussen-n? De mevrouw hierboven kan het dus schudden. En met haar volgens de krant 230.000 anderen.
Misschien een goed moment, zelf ook nog eens de inburgeringstest te doen.
Het zou een mooi promotie-onderwerp zijn voor een socioloog: de reacties op dit bericht op duizend internetfora. Met natte vinger samengevat:
Ik ben eraan verslaafd.
Maar zou er verder ooit een hond naar deze site kijken?
Lees meer
Voor wie nog even in oranje sferen wil blijven en zich ook zorgen maakt dat met de Spelen ook de belangstelling voor dat andere China wegebt.
De initiatiefnemer, de Deense kunstenaar Jens Galschiot, kreeg overigens geen visum voor China.
Op zijn site geeft hij tekst, beeld en uitleg.
De dringende behoefte is ons geheel en al duidelijk.
(waarschuwing: lang stuk!)
“We zijn te versnipperd om een vuist op tafel te kunnen leggen”, sprak gisteravond in Netwerk een komkommerteler bekommerd. Van zijn komkommers naar kunstenaar Reinbert de Leeuw, de volgende Netwerkgast, was maar een kleine stap. Ook Reinbert ziet gezonde producten van eigen bodem - zoals het Nederlands Kamerkoor - teloorgaan, nu Roland Kieft van het Fonds voor Podiumkunsten fors in de rijkssteun voor het koor heeft geschrapt. En ook de kunstenwereld is te versnipperd om een gezamenlijke vuist te maken.
Ze stonden tegenover elkaar aan de Netwerktafel, Roland en Reinbert, en spraken een verschillende taal.
Of je een potje pillen op de vloer laat kletteren. Een nationale pilleninvasie van heb ik jou daar in mijn inbox de laatste dagen.
Ik kreeg net een mailtje van Jan Pronk. Maar ik heb hetzelfde probleem Jan, ben ik bang.
Hai,
Ook ik word een dagje ouder en ben hard op zoek naar …
Check this out!
Peace,
Jan Pronk
J. William Fulbright, die vanaf 1944 dertig jaar lang senator was in Arkansas, startte in 1946 het Fulbright programma. Doel: jonge mensen wereldwijd de gelegenheid bieden in het buitenland te studeren, les te geven of onderzoek te doen. Met financiële steun van zijn fonds.
Slim bedacht van Fulbright. Want zijn diepere doel was niet alleen het uitwisselen van kennis, maar vooral het kweken van begrip tussen Amerika en andere staten. Dit sloot naadloos aan bij zijn overige inspanningen, de wereldvrede vreedzaam te bevorderen. Ook toen hem dat direct in conflict bracht met mensen als McCarthy of John F.Kennedy bleef hij zich onverminderd inzetten. Met name voor vrede in het Midden-Oosten en beëindiging van de bezetting van de Palestijnse gebieden.
In 1948 startte het Fulbright-programma en meer dan 250.000 studenten van over de gehele wereld hebben er intussen dankbaar gebruik van gemaakt.
Erik Jansen is een van de gelukkigen. Hij kreeg dit voorjaar een Fulbright Scholarship om communicatiewetenschappen en ICT te gaan studeren in San Diego, Californië. Erik blij, natuurlijk. En opgewonden, want het blijft spannend: in het buitenland studeren. Er waren wat problemen geweest met zijn visum, maar dankzij persoonlijke tussenkomst van niemand minder dan Condoleezza Rice was het op tijd in orde gekomen.
Erik werd afgelopen week op Schiphol door zijn hele familie uitgezwaaid en landde enkele uren later op Washington DC. Hij werd meegenomen naar een aparte ruimte en daar werd hem verteld dat hij geen toegang kreeg tot de Verenigde Staten van Amerika. Dus werd hem gesommeerd, het eerste het beste vliegtuig terug te nemen naar huis. Toen Erik vroeg waarom hij het land niet in mocht, werd hem verteld dat het om 'security reasons' was. Welke verdenking op hem rustte werd hem niet verteld. Security reasons hoeft men namelijk niet toe te lichten en dus kun je je er ook niet tegen verweren. Erik liet ze nog de brief van Condoleezza Rice zien, maar het mocht niet baten. Dus nu zit hij woedend en verslagen weer thuis en weet dat zijn inschrijving aan de universiteit inmiddels verlopen is.
Eind mei reden de bussen niet. Staking. Het was elke dag spannend hoe (en of) ik op school en weer thuis zou komen. Op een middag, toen er de eerste uren geen enkele taxi beschikbaar was en ik moe, boos en wanhopig in de docentenkamer zat, zei mijn collega van aardrijkskunde goeiig: "Kom maar, ik breng je wel even thuis."
Er zouden er TWAALF komen. Maar slechs NEGEN van de ZESENTWINTIG genomineerde snelwegpanorama's worden door Jacqueline Cramer van VROM tot beschermd snelweguitzicht gepromoveerd, zo lekte uit. Een mooi panorama helpt tegen autostress. Cramers ambtenaren hebben intussen al een doelenboom + instrumenten ontwikkeld.
Nu de Olympische spelen in Peking, sorry: Beijing worden gehouden, doen verschillende omroepen hun best ons iets meer van het land te laten zien. Want een rondje indoor hollen is gewoon een rondje indoor hollen. Dat het toevalig in Peking Beijing is zie je indoor nergens aan af.
Af en toe lukt het een cameraploeg buiten Peking Beijing - oh, what the heck, als iedereen op tv gewoon Peking zegt, zeg ik ook Peking - buiten Peking dus te filmen. Ze mogen er niet te moeilijke vragen stellen en dan nog alleen aan van hogerhand goedgekeurde personen. De halve bevolking is aangesteld als controleur. Maar het gaat me even niet over de mensenrechten.
"Waarom zou een mens altijd vrolijk moeten zijn", zei Annemarie Prins terloops in VPRO's Zomergasten. En zo is het maar net. Het leven is de meeste tijd een hard gelag. Te veel geluk zou maar leiden tot inflatie van het product.
In BN/DeStem vandaag wordt een fotocameraatje aangeprezen met glimlachdetectie, knipperende ogen detectie en zelfretoucherend vermogen. Ook zit er een instelling 'actief kind' op, zodat de rondrennende kleine met open ogen en een glimlach van oor tot oor haarscherp kan worden betrapt op een gelukkige jeugd. Eventuele blauwe plekken verdwijnen volautomatisch als sneeuw voor de zon.
Het wordt almaar ingewikkelder. Nu heeft Jan-Peter Balkenende gezegd dat Wijnand Duyvendak heeft gezegd dat Femke Halsema had gezegd dat het goed zou zijn eens schoon schip te maken. Dus schreef Wijnand een boek.
Maar omdat hij mogelijk even vergat dat er ook mensen zijn die het niet stoer vonden wat hij allemaal uitspookte in de vorige eeuw, liep het schoonmaakavontuur niet geheel volgens plan.
Spreuken 16, 18: 'Hooveerdicheyt is voor de verbrekinge; ende hoocheyt des geestes voor den val.'
Nieuwsgierig naar wat 'onze' krakers vinden van de Duyvendak-rel en of zij zich nu al realiseren dat zij over twintig jaar voor volk en vaderland verantwoording af zullen moeten leggen over hun kraakdaden van heden, fietste ik vanmiddag naar de hergebruikwinkel. Ik trof het, ze zaten net met vijf man sterk om een enorme tafel. Je kunt het zo gek niet bedenken of het lag er. Ha die Clara, hoe gaat'ie? En of ik ook koffie wilde. Ja, lekker.
Mooi is dat.
Werk je je als redacteur van De Telegraaf dagelijks het schompes om het nieuws lekker vet in de krant te krijgen, kopen ze boven je hoofd een aandeel in een Duits tv-station waar het zo te zien ook al niet zo best mee gaat en vliegen er straks ten minste 425 fte's uit in de gehele organisatie. Tel uit je winst.
Ik heb begrepen dat die Van den Hoogenband niet zo hard ging als de bedoeling. Nou maar hopen dat zijn badschuimfirma niet meteen schoon genoeg van hem heeft.
Wie wil zien wat echt hard zwemmen is, is dus even op zichzelf aangewezen. Maak een Daumenkino! Even basteln en je duimbioscoop is broekzakklaar.
Je kunt ze natuurlijk ook gewoon net als vroeger in je agenda plakken.
Dat Wijnand Duyvendak zijn kamerzetel heeft opgegeven zal vele mensen een zorg zijn. Hier waar ik woon maken ze zich vooral zorgen om de eigen duiven op het dak, dat hier trouwens plat heet. Is duivensport nou een sport of niet? Nee, zei de rechter. Sport is als je iets doet aan je buikje. Al het andere is hobby.
Dat scheelt voor veel duivenmelkers straks een slok op een borrel. Weg de milde belastingen op pootringen en misschien wel op de vrachttarieven voor de wedvluchten.
Natuurlijk waren alle journalisten en hun crews en redacties aangeslagen en geschokt door de dood van cameraman Stan Storimans van RTL4. Heel begrijpelijk, het is verschrikkelijk.
Maar wat ik niet kan begrijpen en waar ik ook echt boos over ben is dat geen enkele, ik herhaal geen enkele verslaggever of presentator verder kwam dan eindeloze variaties op het WatGingErDoorJeHeen-thema. Die antwoorden zijn voorspelbaar en de vragen lichtelijk onsmakelijk, omdat je mag aannemen dat redactiechefs en collega/vrienden behoorlijk van slag zijn. Ik vind dat je dit niet aan hen kunt vragen. Maar erger is dat zulke vragen geen enkel recht doen aan precies datgene wat Storimans het leven heeft gekost: het geloof in de persvrijheid en de internationale bescherming die verslaggevers horen te genieten.
Vele echtparen worstelen met hun derde baan, kopt de Volkskrant van gisteren. Het huishouden en gezin dus. Voor hen verzorgt het instituut Werk en Stress Tweeverdienerscursussen, waar ze leren hun derde baan S.M.A.R.T.er aan te pakken. Winkelketen Trekpleister komt de worstelaars tegemoet met ondersteunend materiaal, zoals beloningsborden. Het idee is overgewaaid uit Amerika, waar ze promise board of reward board worden genoemd. We spreken met een enthousiaste moeder.
De herfst valt al vroeg in. Ik zag het vanavond voor mijn ogen gebeuren.
De zonsondergang achter de zware regenbui zette de hemel in kleuren die ik niet zou kunnen benoemen. Het maakte het missen van de perseïden sterrenregen gisternacht - het was te bewolkt hier - weer goed.
Ook de kauwen merken de weersomslag. De zwerm danste voor het eerst en dat was vroeger dan vorig jaar.Toen ik na de bui mijn raam weer open deed, rook het kruidig. Het is ineens flink afgekoeld.
Ik hoop nog op een zachte Indian summer.
Lees meer
Ze hebben het over land geprobeerd. Ze hebben het door de lucht geprobeerd. Het lukte niet. Nu proberen ze het over zee.
Soms zijn ze er even en dan weer heel lang niet. We denken dat Poeskees ze mee naar binnen neemt en dan laat lopen. Waarna ze zich verschansen achter de aanrechtkastjes in de lege appartementen van hun voorgangers en zich aldaar vermenigvuldigen.
Sinds er een zich via het afwateringsgaatje onderin de koelkast toegang tot de fourage verschafte en verzoop in een pak karnemelk voeren we een preventief ontmoedigingsbeleid. Alle eet- en drinkwaar zit in afgesloten dozen, potten, bakken, pakken en flessen. Sindsdien geen muis meer gezien, er is zo geen lol meer aan kennelijk. Voor de zekerheid zetten we soms lokvoerdozen. Die blijven leeg.
Toen wij halverwege de jaren negentig verhuisden naar een droomkoophuis en verzuchtten dat er zoveel mee moest en moest worden uitgezocht, weggegooid, ingepakt, trokken in de spaarzame momenten dat we even wilden uitpuffen en de al aangesloten tv aanzetten grote stromen Balkanvluchtelingen over het scherm. Met alles wat zij in de gauwigheid mee hadden kunnen nemen. Over stoffige wegen.
Mensen op nog geen twee uur vliegen van ons vandaan.
Of het leven nog niet ingewikkeld genoeg is, kreeg ik vanmiddag van Ace (die ik graag lees) een Belgische Prijs toegekend voor Claars Notes. Zeer vereerd natuurlijk. Maar prijs de dag niet voor het avond is. De prijs heeft een rare naam en wonderlijke spelregels die me achterdochtig maakten. En inderdaad.
Hahhhhahahhaha.
Als bijna niemand er aandacht aan besteedt, zelfs Geert op zijn eigen site niet, doe ik het maar: Geert Chatrou, verpleegkundige te Eindhoven, is in juli voor de derde keer Wereldkampioen Kunstfluiten geworden. Hij was het al in 2004 en 2005 en mocht daarna twee jaar niet meedoen. In 2008 was het dus weer prijs. Met de Koningin van de nacht uit Mozarts Zauberflöte.
Regent het bij u ook zo? Geen zin in de Olympische verrichtingen? Ga naar Ujiko!
Lees meer
Het is het gruwelijkste prentenboek in mijn kast, maar in al zijn gruwelijkheid prachtig. 'Hiroshima no pika' (Nederlandse vertaling 'Die dag in Hiroshima') van Toshi Maruki. Over Mii-chan, een meisje van zeven dat 's ochtends met haar vader en moeder aan het ontbijt zit, ze eten zoete aardappelen, de zon schijnt, de lucht is blauw en helder en dan valt de atoombom.
Lees meer
Op 9 augustus 1938 startte George Orwell (1903-1950) een dagboek. Dat is vandaag precies zeventig jaar geleden. Hij bleef dagelijks schrijven tot 1942.
Gezanik en gemopper is in. Op vakantie geweest en dan vertellen wat er allemaal aan mankeerde; de televisie zendt er het ene na het andere jammerprogramma over uit. Er schijnen kijkers voor te zijn. Geen leuker vermaak dan leedvermaak.
Volgens onze krant trouwen bij ons vandaag, de dag met louter ringen in de datum, maar liefst elf stelletjes. Dat wordt flink aanpoten om ze voor het donker allemaal in de echt te verbinden.
Op dit moment, om elf over elf, klettert de derde regenbui op ons neer. De verwachting is dat dit weer de gehele dag aan zal houden.
Dat is dom van Sarkozy, want de Dalai Lama ontmoeten vergeet je nooit meer. Bij mij, en dus bij hem ook, ging het geheel en al per ongeluk.
Onderweg zijn. Dit is een tussenstop, waarbij teksten horen als 'even de benen strekken', 'we moeten nu echt tanken', of 'bij de volgende afslag even eraf en wat eten?'
De koelbox tussen de benen van je moeder.
Gisteren op vier mensen getest. Bijna net zo leuk als mensen vragen het logo van de NS te tekenen. Welke kleuren hebben de olympische ringen? Noem ze eens in de juiste volgorde? Ze wisten het niet, terwijl een van hen geen sportprogramma overslaat en die ringen honderden keren gezien moet hebben.
Of er niets meer over te zeggen is, vraagt een vriendin me net per e-mail. Over Vrouwen en De Top. Er is al heel veel over gezegd de laatste tijd. En ik heb niet zo'n zin in de zoveelste Heleen Mees-discussie - met alle respect voor Heleen, want ze maakt een hoop los. Maar die discussie richt zich vooral op vrouwen zelf. Dat blijft toch welles-nietes.
Stel, ik was Oeigoer en woonde in Nederland. Stel, ik woonde hier omdat ik gevlucht was. Stel, ik had mijn hoop gevestigd op de Olympische spelen, nu de ogen van de hele wereld gericht zijn op China. Nu kunnen de Oeigoeren eindelijk aandacht vragen voor hun omstandigheden.
Stel dus, ik ben een hier wonende Oeigoer (ze zijn er!) en ik las dit bericht in de Volkskrant. Ik zou het behoorlijk moedeloze gevoel krijgen dat de verslaggever de dingen over mijn land op zo'n manier opschrijft dat de lezers nog niet te weten komen wat er aan de hand is.
[gepubliceerd op 23 juni 2008]
Betrokken zijn ze en betrokken blijven ze, mevrouw Carton (1914) en meneer Zeevaart (1921). Beide PvdA-leden uit Etten-Leur zijn al meer dan een halve eeuw partijlid. Anton Zeevaart meldde zich in 1950 aan en Antonie (‘niet Antonia!’) Carton werd in 1953 lid.
Een feit dat niet onopgemerkt mag passeren.
De Gay Pride voer weer door de Amsterdamse grachten. Voor een dag was Amsterdam voor homo's de mooiste stad van het land. Dat minister van Emancipatie Ronald Plasterk pal achter de B&Gayboot van Job Cohen het konvooi aanvoerde vult ieders gedachten.
Om iemand een bericht te sturen moest ik even op een Deens forum zijn. Ook op Deense forums moet je je registreren om iemand een bericht te kunnen sturen. Omdat registreren op alle forums ter wereld hetzelfde gaat, lukte het me moeiteloos in het Deens.
[gepubliceerd op 9 juni 2008]
Peilingmeesters
Als je de kranten en actualiteitenprogramma’s moet geloven is de PvdA op sterven na dood. En om het doodsbed heen staan de naaste familieleden luidkeels te kiften over de vraag wie dit op zijn dan wel haar geweten heeft. Op tv stuiven de ideologische veren in het rond, opinisten ter linker- en rechterzijde vergelijken fractievoorzitters met lampenkappen en partijleiders met draaikonten en cartoonisten en peilingmeesters spinnen er goed garen bij.
Intussen doemt het congres als een mammoettanker aan de horizon op en vliegen de amendementen en moties je om de oren.
Hoe zoiets gaat.
Situatieschets: zaterdagmiddag rond een uur of drie. Een kleine kledingwinkel. Gezellig rommelig. De twee aanwezige klanten, nette gezette dames van middelbare leeftijd, grasduinen op hun dooie akkertje in de afgeladen rekken. Het is er warm. De eigenaresse van de winkel zit achter haar kassa. Ze is slecht ter been, leunt zelfs zittend op een stok.
Lees meer[gepubliceerd op 27 mei 2008]
Excellentie, deze brief stuur ik u omdat ik ten einde raad ben. Ik ben docent en geef drie dagen per week les op een middelbare school 20 kilometer verderop. Met de auto doe je het in 20 minuten. Maar ik ben een voorbeeldige burger, een Bewust Autoloze Reiziger, BAR. Dit land is zo klein dat je zonder auto overal op tijd moet kunnen komen, redeneer ik al jaren. Dus reis ik naar school met de trein en dan de bus. (Nu ik u toch spreek: ik ben bereid te betalen voor eersteklas-streekbussen). Mijn reistijd is 2 keer 3 kwartier, als het meezit. Meestal niet, omdat het (Europees aanbestede en meer winstgevende) goederenvervoer zoals u en ik weten voorrang heeft op het personenvervoer en er vaak dus nog gauw even een lange goederentrein tussendoor geprakt wordt. Mijn gemiddelde treinvertraging per week: 3 kwartier tot 1 uur. Als het meezit.
Lees meer
Probeer het maar. Als je ervan maakt 'Belevingscoach veranderingsgericht werken' blijft het precies dezelfde baan.
Soms gebeurt het, dat je in een artikel iets leest en weet: dat is belangrijk. Ik had dat toen ik vorig jaar in een bijzin in de NRC las over een theorie van Willem Schinkel, socioloog aan de Erasmus Universiteit. Hij bleek er een boek over te hebben geschreven. De titel luidt: 'Denken in een tijd van sociale hypochondrie'. Daar wilde ik meer over weten. Ik kocht het boek. Mozes, wat dik.
Onze kat poeskees is contactgestoord. De enige relaties die hij in zijn dertienjarig kattenleven heeft kunnen opbouwen en instandhouden zijn die met mijn sloffen. Dit is het vierde of vijfde paar dat aan zijn liefde is bezweken.
Lees meer
[gepubliceerd op 26 mei 2008]
Kansen geven, kansen grijpen
Afgelopen zaterdag lanceerde de Tweede Kamer-fractie van de PvdA een banenplan voor mensen die nu vanwege een beperking niet of moeilijk aan werk kunnen komen. Titel: ‘Kansen geven, kansen grijpen’. Ondertitel: ‘Voor iedereen een baan die past’.
Ik heb het stuk zorgvuldig gelezen en wil er een paar opmerkingen bij maken. In de verwachting daarmee bij te dragen aan deze belangrijke discussie, omdat ook mij duidelijk is dat er iets zal moeten gebeuren.
